De Familie Spoor

Ik forens al jaren een paar keer per week van Amsterdam naar Rotterdam Alexanderpolder, met de boemel over Gouda. Heerlijk. Het is een rustig treintje en je kunt 's ochtends lekker een uur lang ongestoord de kranten spellen en naar de koeien staren. Jarenlang was ik een tevreden ns-klant en schold ik op al die Hollandse kankeraars die vonden dat de Nederlandse Spoorwegen hen niet afdoende bedienden. Maar vorig jaar knapte het ook tussen mij en het spoor. Ik werd zelf een zure kankerpit, zo iemand die al begint te tieren voordar de boodschap van de omroeper op het perron is verklonken.

Nou waren die boodschappen dan ook elke keer weer het bewijs van de totale anarchie die er bij de spoorwegen heerste. Geen enkele omroeper heb ik ooit kunnen betrappen op een heldere mededeling over wat er aan de hand was en, nog belangrijker, over wat de reiziger te doen stond. Net had de sneltrein naar Utrecht zijn deuren gesloten, of je kreeg de mededeling dat de stoptrein was uitgevallen, zodat je woedend naar de achterlichtjes van de accelerende sneltrein stond te kijken in het besef dat je daar in had moeten stappen. Dat werk.

Ook in de trein werden de conducteurs steeds chagrijniger. Vele malen kreeg ik door de intercom te horen dat we nog een onbekende tijd in het weiland moesten bivakkeren en dat het personeel zelf ook geen flauw benul had wat er nu weer aan de hand was. De ns was een verziekt bedrijf geworden. De maat was vol.'

Maar zie: een nieuwe lente, een nieuw geluid. Een nieuwe directie en mijn chagrijn is voorbij. Goed, er vertrekt nog weleens een treintje 5 minuten te laat, maar een kniesoor die daar op let.

Hoe kan dat?

M ging het voor u uitzoeken. Wat is er mis bij het deels verzelfstandigde Neder- landse Spoor? Hoe ontstaat een vertraging en waardoor is het vorig jaar zo gierend uit de hand gelopen? Een portret van de werkvloer met uitstapjes naar boven.