Spartaans

Op dit ogenblik leid ik een Spartaans leven, waarbij ik elke dag loopoefeningen moet doen en ter verbetering van de conditie op de hometrainer fietsend en roeiend afstanden afleg van hier tot aan de horizon. Ook maak ik sprongetjes, moet ik hindernissen en hellingen nemen en heb ik een paar dagen geleden weer mijn eerste partijtje badminton gespeeld. Ben ik klaar met mijn oefeningen, dan laat ik mij geheel bezweet in een warm bad zakken, als geste tegenover de spieren die zo hun best hebben gedaan.

Om mijn welzijn te bevorderen, ben ik ook begonnen met gezond eten. Jaren lang heb ik mijn lichaam veronachtzaamd, maar met een beetje geluk ben ik nog precies op tijd om het goed te maken. Mijn probleem is echter dat ik met alles te fanatiek ben. Ik heb altijd de neiging de zaken rigoureus aan te pakken. In mijn wereld kan een probleem niet blijven bestaan, maar dient onmiddellijk te worden opgelost. Zo heb ik mij bijvoorbeeld voorgenomen mijn te hoge cholesterolspiegel terug te brengen door een maand lang slechts cholesterolvrij voedsel te nuttigen. Mocht er na die maand toch nog te veel cholesterol in het bloed zijn, dan was daarmee bewezen dat het een kwestie van aanleg is, zodat er in dat geval kon worden gedacht aan weer andere tegenmaatregelen. Een mooi persoonlijk experiment – dacht ik.

Maar cholesterolvrij eten is bijna niet te verwezenlijken. Om te beginnen, bemerkte ik tot mijn schrik dat juist al die dingen die ik lekker vind grote hoeveelheden cholesterol bevatten. Ik was praktisch verslaafd aan ijs en andere toetjes. Vanuit mijn cholesteroltabel grijnzen de torenhoge eenheden mij toe. Dan kaas. Ik ben een echte kaaseter. Camembert, cheddar en gorgonzola, precies mijn lievelingskazen, zijn onvervalst cholesterolbommen. Vervolgens stuiten wij op een andere lekkernij: de schelpdieren. Ik kom uit een milieu waarin nog van oesters werd gegruwd, maar zelf ben ik in de loop der jaren een liefhebber geworden. Ik rijd graag een middagje naar onze zuiderburen om een pannetje mosselen met frites te verorberen, het liefst met een mooie tartaarsaus. Dat mag allemaal niet meer, het is om krankzinnig van te worden.

De laatste jaren heb ik in de veronderstelling verkeerd dat ik een matig en gedisciplineerd leven leidde zonder roken en met weinig alcohol, maar inmiddels ben ik mij bewust geworden van allerlei andere verslavingen. Van cholesterolvrije drop – weer slecht om andere redenen – eet ik in een kwartiertje zo een hele zak weg, om vervolgens half misselijk achterover op de bank te zakken. Het is zo lekker, maar je hebt er een etmaal last van.

Gezondheidsfreaks spreken het tegen, maar God heeft het zo geregeld dat alles wat lekker is tevens slecht is voor de gezondheid. Het moet verkeerd zijn begrepen en onjuist zijn opgetekend dat de erfzonde in gang is gezet door het eten van een cholesterolvrije appel. Het zal wel ganzenlever zijn geweest of kalfshersentjes.

Nu geef ik toe dat er ook enkele uitzonderingen zijn. Haring en andere vis mag men volgens de Aktuelle Cholesteroltabel von dr. Helmut Oberritter blijven nuttigen. Er is natuurlijk fruit, er zijn noten en het is ontzettend fijn dat spitskool, rauwe komkommer en spruitjes nul eenheden cholesterol bevatten, maar al dat verantwoord eten geeft ook het gevoel dat veel plezier uit het leven is geschrapt. Ik heb nog even geprobeerd ijs te eten dat gemaakt is op basis van de cholesterolvrije sojaboon, maar het is alsof je een pak Duitse namaakkoffie uit de oorlog openmaakt.

Inmiddels heb ik mijn voornemen om helemaal zonder cholesterol te eten weer laten vallen. Voorlopig doe ik alles gewoon een beetje minder. Heel verstandig, maar het zit me toch niet lekker.