Kleuren in de nacht

Het werk van fotograaf Hans Wilschut (1966) doet in eerste instantie denken aan dat van zijn generatiegenoot Frank van der Salm, die door heel Europa bergen en dalen en flatgebouwen opzoekt en ze zo vastlegt dat de wereld er een maquette van wordt, een bouwplaatje. Soms gebruikt hij ook echt maquettes in zijn foto's.

Hans Wilschut valt op dezelfde soort plekken: randen van steden, waar de overdaad aan menselijk ingrijpen ophoudt en plaats maakt voor woeste natuur. Waar Van der Salm speelt met scherp en onscherp, speelt Wilschut met licht: hij zet zijn camera op een zorgvuldig gekozen plaats neer en laat de lens dan heel lang openstaan, waardoor die meer licht vangt dan een menselijk oog aan zou kunnen.

En wat blijkt? Zelfs in het holst van de nacht is de wereld uitgesproken kleurig. Op Sky Writer (2001) hangt er boven donkere huizen en bomen een vuurrode lucht met een geheimzinnige kringelwolk. Memorial (2001), een plek bij de Berlijnse muur waar op het moment van de foto alleen hijskranen stonden, is bij Wilschut een fel verlicht veld, met bomen vol groene en vuurrode blaadjes.

Ook in de grote stad is niets van nachtelijk onheil te bespeuren. De East Side van New York, waar Wilschut afgelopen najaar verbleef met een beurs van het International Curator Studio Program, is een gezellig, psychedelisch gekleurd dorp, vol blauw en groen verlichte flats en spattend oranjerood baksteen. De straten baden er in het licht en de hemel is doorklieft met witte streepjes, net als op Atlantic (2002), waarop verder alleen een uitkijktoren en een blauwe hemel te zien zijn. De streepjes zijn sporen van vliegtuigen. Of ze landen of weggaan weet je niet.

Op Piste (2001), de allermooiste foto, klopt alles. Hier zorgen Wilschuts techniek en de natuur samen voor een perfecte samenballing van de vaste elementen van een wintersportvakantie. Onderin een rand dicht opeenstaande, knus verlichte huizen: het dorp. `Bowling', `Kanterbrau', lees je in kleine lichtlettertjes. Ver opzij, links en rechts, het inktzwarte bos waar je alleen op de heen- en terugreis komt, met dikke sneeuwkettingen om je autobanden. Middelpunt van de foto is ook het middelpunt van elke wintersport: de piste, waar hier door de sneeuw en de lampen zoveel licht vanaf straalt dat het een helwit gat lijkt. Helemaal boven, op het topje van de berg, de lichtjes van de plek waar je het toch steeds weer voor doet, dat wachten en koukleumen en zeulen met ski's: een enorme Kneipe, voor de après-ski borrels en de Wiener Schnitzel.

Op Mont Royal (2001) is de wereld minder veilig. Als kijker lig je hulpeloos op een ijselijk wit vlak terwijl je, als een verdachte tijdens een politieverhoor, door vier felle lampen wordt beschenen. De huizen zijn te ver weg om hulp te kunnen bieden. Dit blijkt een besneeuwd sportveld in Montréal te zijn, dat Wilschut nu eens niet vanuit bovenmenselijk hoog standpunt bekeek, maar vanaf de grond.

Hans Wilschut, t/m 28/4 in: MKgalerie, Witte de Withstraat 53, Rotterdam. Open wo-zo 13-18 u. Tel. 010-2130991.