De ene scholier doodt de andere

,,Wanneer een 18-jarig Palestijns meisje ertoe wordt gebracht om zichzelf op te blazen, en daarbij een 17-jarig Israëlisch meisje doodt, is de toekomst zelf stervende, de toekomst van het Palestijnse volk en de toekomst van het Israëlische volk.'' The New York Times beschrijft vandaag op wie president Bush doelde met deze passage. Een iets bekorte versie.

Twee scholieren met lang zwart haar liepen vorige week vrijdag naast elkaar een supermarkt in Jeruzalem binnen. Ayat al-Akhras (18) droeg een bom. Rachel Levy (17) deed op verzoek van haar moeder boodschappen voor het avondeten. Toen Ayat haar bom liet ontploffen, vonden beide meisjes de dood.

Ayat groeide op in het vluchtelingenkamp Dheisheh in een gezin met elf kinderen. Ieder ochtend om zeven uur liep ze naar school, waar ze dit jaar eindexamen zou doen om volgend jaar journalistiek te kunnen gaan studeren.

Rachel deed ook eindexamen, en wilde fotograaf worden.

Beide meisjes leken zich weinig aan te trekken van het oplaaiende geweld in hun land.

Ayat luisterde vaak naar de radio, werd dagelijks geconfronteerd met de Israëlische militaire campagne, maar leek volgens haar familie geen wraakacties voor te bereiden. ,,Ze was heel normaal'', zegt haar vader.

Rachel weigerde haar leven te laten veranderen door de Palestijnse zelfmoordaanslagen. Ondanks de smeekbedes van haar moeder, ging ze uit met vrienden. ,,Ze was niet bang'', zegt haar moeder.

Vorige week vroeg Rachels moeder haar om wat matzes te kopen in een supermarkt.

Ayat zei op ongeveer hetzelfde moment tegen vrienden dat ze nog een boodschap moest doen.

Om twee uur 's middags kwamen beide meisjes om.

Ayat liet een videoboodschap achter, waarin ze vertelde ,,een levende martelaar'' te zijn, en bereid was te sterven voor Palestina.

Rachel kreeg geen kans afscheid te nemen. Maar in haar dagboek vond haar moeder enkele overpeinzingen over een gelukkig leven na de dood.