Femi Kuti wordt groter dan pa Fela

Vrolijke muziek voor kleurrijke wereldmuziekevenementen: van dat cultureel correcte stigma zal de Afrikaanse muziek moeilijk afkomen. Femi Kuti verdient het om als een gewone popster beschouwd te worden, los van het multiculturele getto waarin Afrikaanse muziek doorgaans genoten wordt. Toegegeven, zijn muziek is vrolijk en kleurrijk, ritmisch en opzwepend als alleen muziek van het Afrikaanse continent kan zijn.

Maar Kuti is net als Bob Marley en Manu Chao een popster die niet allen gedefinieerd wordt door zijn geografische afkomst, maar die veelzijdige muziek maakt met een globale uitstraling. Niet voor niets wordt hij van Tokyo tot Helsinki geroemd, en staan Amerikaanse rappers als Common en Mos Def in de rij om met hem te mogen musiceren, zoals op Femi's recente album Fight To Win.

Als oudste zoon van de in 1997 overleden Afropoplegende Fela Kuti stond Femi Kuti voor de zware taak om zich uit diens schaduw los te maken. Zijn vader liet hem op jonge leeftijd kennismaken met jazzmuziek, zodanig dat Femi zijn dagelijkse portie verplichte jazz vergeleek met het vieze medicijn tegen malaria dat hij moest slikken. Na een leerperiode in de band van pa is het toch nog goed gekomen met de eveneens als zanger en saxofonist actieve Femi. Wel houdt hij er een minder flamboyante en polygame levensstijl op na dan Fela. In zijn teksten waarschuwt Femi tegen de gevaren van aids, de doodsoorzaak van zijn vader, en op het podium lonkt hij kuis naar de schuddende billen van zijn drie achtergrondzangeressen.

Wat Femi Kuti net als zijn vader onderscheidt van de doorsnee popartiest, is dat hij in zijn songs concrete politieke onderwerpen aansnijdt. De corrupte leiders van zijn land Nigeria maakt hij uit voor Traitors of Africa en in de potentiële hitsingle Do your best pleit hij voor democratie en daadkracht bij het streven naar een verenigd Afrika. Bij zijn optreden wordt elke neiging tot prekerigheid overstemd door de opzwepende muziek van zijn tienmansband, die James Brown-achtige funk combineert met een stuwende Afrobeat en milde jazzinvloeden. In een gezellig vol Paradiso hielden ze het tweeeneenhalf uur vol, waarbij Femi's ster in alle bescheidenheid kon stralen, ook als hij een dienende rol in zijn eigen blazerssectie vervulde bij soli van de anderen.

Femi Kuti heeft het in zich om een grotere ster te worden dan zijn briljante maar excentrieke vader. De familieband was evident toen hij de sfeer naar het kookpunt bracht met ontbloot bovenlijf en een gedisciplineerde bigband-versie van Fela's Afrosoulklassieker Water no get enemy, die overigens binnenkort op cd verschijnt in een coverversie van soulsterren d'Angelo en Lauren Hill. Dat brengt de weergaloze muziek van de Kuti-clan op de plaats waar het thuishoort: in het middelpunt van de internationale belangstelling.

Concert: Femi Kuti. Gehoord: 3/4 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: 5/4 Motel Mozaïque, Rotterdam.