Nette hectiek

Marcel Kint werd in 1938 wereldkampioen wielrennen op de weg in Valkenburg. Zijn loopbaan werd gebroken door de oorlog. Bij een val tijdens de zesdaagse van Parijs, in 1947, liep Kint een zware schedelbreuk op. Daarna was hij nooit meer dezelfde. In 1951 beëindigde hij zijn carrière.

Ruim een week geleden overleed Marcel Kint op 87-jarige leeftijd in een ziekenhuis in Kortrijk. In deze krant verscheen een necrologie waaraan ik bovenstaande feiten heb ontleend. Dat deze man bestaan had wist ik niet.

Boven de necrologie was een foto afgedrukt in een vrij fors formaat. Het onderschrift luidde: `Marcel Kint in september 1938 in Valkenburg vlak na het behalen van zijn wereldtitel, temidden van supporters'. Die foto heb ik uitgeknipt. Het is een gekke foto. Ze lijkt te zijn genomen in de nacht. Tegen een pikzwarte achtergrond torent Marcel Kint vanaf zijn middenrif boven een dertigtal juichende supporters uit. De gezichten glimmen in het flitslicht. Kint staat op een verhoog, waarschijnlijk het ereschavot. Om zijn schouders zit nog een reserveband. Op de voorgrond is net zichtbaar het topje van de bokaal die kennelijk nog moet worden uitgereikt.

Hier is sprake van nette hectiek. Op de achterste rij worstelt weliswaar een concurrerende fotograaf met een groot formaat camera boven zijn hoofd, en de heer op de voorgrond pakt de wereldkampioen bij zijn reserveband, maar niets wijst erop dat de situatie uit de hand dreigt te lopen.

Vóór Kint staat een goed geklede man met een vers opgestoken bolknak tussen de vingers. De askegel is intact. De man kijkt verwondert opzij. Ik vermoed dat zijn aandacht getrokken is door de dame helemaal rechts op de foto. Die dame heft haar gespreide vingers hoog in de lucht, en de opengesperde lippen in haar gezicht hebben die verrukte spanning dat de ontsnappende kreetjes ons nu nog bijna bereiken. De meneer, tussen bolknak en dame in, die net bezig is met het ontkurken van een fles champagne kijkt verschrikt op van zijn arbeid. Kints torso is frontaal naar de dame gekeerd. Langs zijn heup heen gluurt weer een ander naar de oorsprong van het geluid.

Hoe langer ik naar die foto kijk, hoe nieuwsgieriger ik word naar de woorden die deze dame Marcel Kint toeroept. Zelfs op de zwart-wit opname is duidelijk te zien dat het bloed naar haar hoofd is gestegen. Toch maakt ze geen opdringerige indruk. Ze blijft op afstand en drukt haar handtas decent tegen haar borst.

Kint heeft zijn hoofd naar rechts gedraaid en kijkt recht in de lens. Aan zijn gezicht zie ik dat hij het hoort.