Tel Aviv is een spookstad geworden

Na de aanslagen van afgelopen weekeinde zijn veel Israëliërs in de war. Bang en neerslachtig zoeken ze hun heil thuis of buiten Israël.

,,In dat café staan de ramen open. Als we daar gaan zitten hebben we de minste kans bij een aanslag gewond te raken'', zei gisteravond een man tegen zijn vriend in de Shenkinstraat in Tel Aviv. Hij wees op een café op de hoek. Minder dan 200 meter verderop blies een Palestijnse zelfmoordenaar zich zaterdagavond op in een café aan de doorgaans drukke Allenbystraat. Bij de aanslag, de zesde sedert het begin van het joodse Paasfeest vorige week, raakten 35 mensen gewond. De Palestijn kwam om het leven.

De grote driehoek tussen de Shenkinstraat, de Allenbystraat en de tegenover gelegen Carmelmarkt is het linkse hippiecentrum van de metropool. Tegenover het café dat de lucht inging, is op een muur een reusachtige reclame voor mannelijke homoseksuele relaties aangebracht met een telefoonnummer onder een ontblote mannenborst. In deze buurt klopt het hart van Israëls vredesbewegingen. Een meisje dat pleit voor de stichting van een Palestijnse staat in alle bezette gebieden naast Israël, dronk enkele uren voor de aanslag een kopje koffie in het café. ,,Ik ben helemaal in de war. Weet die Palestijn dan niet dat hij jongelui vermoordt die vrede willen?''

De Palestijnse zelfmoordenaar die twee dagen geleden zeker veertien mensen in Haifa doodde, sloeg zijn moordende slag in een restaurant dat volledig door Israëlische Arabieren wordt geleid. De koks, de obers en de directie zijn allemaal Arabisch. Gisteren werden in een Arabisch dorp de slachtoffers van deze aanslag ter aarde besteld.

,,Ik ben in alle staten'', gilde een moeder van twee dochters door de telefoon na de aanslag in het café in Tel Aviv. ,,Ik weet dat ze daar vanavond zaten. Nu kan ik geen telefonisch contact met ze krijgen.'' Later bleek dat de meisjes een half uur voor de aanslag het café hadden verlaten en naar de bioscoop waren gegaan.

Telefoneren is kort na een aanslag in een stad als Tel Aviv een helse opgave. De telefooncentrales kunnen de druk van duizenden ongeruste mensen die gelijktijdig naar hun kinderen en vrienden zoeken, niet aan. Een mobiele telefoon behoort sedert het begin van de Palestijnse aanslagen in Israëlische steden tot de standaarduitrusting van de meeste kinderen. ,,Ik wil altijd weten waar mijn dochter is'', zei een moeder.

Gisteravond leek Tel Aviv meer op een spookstad dan op de bruisende metropool die de stad op gewone dagen is. Een meisje dat in een restaurant achter de bar staat, kreeg van de manager te horen dat ze niet hoefde te komen. ,,Morgen ook niet. Het restaurant is leeg'', zei hij. Onder normale omstandigheden, zeker tijdens joodse feestdagen zoals nu, kruipt het verkeer door de stad. Gisteravond kon je door de stad racen. Politieagenten letten niet op de snelheid omdat ze zijn ingezet om de stad te beschermen tegen de penetratie van Palestijnse zelfmoordenaars.

De stemming in de stad en elders in het land is neerslachtig. De Israeliërs zoeken hun vertier, uit angst voor aanslagen, thuis. Ze halen videofilms en hangen voor de tv.

,,Het leven gaat gewoon door'', beweerde onlangs een Israëliër die de verslagen over de toestand in Israël in de Nederlandse pers volgt. ,,Ik nodig je uit mee te gaan naar een avondje volksdansen. Dan zal je zien hoeveel mensen er komen''. Dat de situatie in het land toch niet helemaal normaal is, ging er bij hem niet in. ,,We kunnen best met tien doden per dag leven'', zei hij.

Veel Israëliërs denken daar anders over. ,,Mensen pakken hun spullen en gaan naar het buitenland'', zei een vrouw deze week. ,,Ik ken een paar gezinnen die al vertrokken zijn. Als dat zo doorgaat houd ik geen vriendinnen over in Tel Aviv'', zei ze. ,,Het zijn de best opgeleide mensen met geld die er nu vandoor gaan om hun kinderen uit het leger te houden. Zo verliezen we onze elite.''

Het is een onmiskenbaar feit dat Israëliërs sedert het begin van de tweede intifada, eind september 2000, voor miljarden euro's hebben geïnvesteerd in huizen en flats in het buitenland. Deze investeringen, in Canada, Engeland en België in het bijzonder, zijn ook bedoeld om vluchthavens voor moeilijke tijden te creëren.