Chemical Brothers zijn ongeëvenaard

Dat het eenzaam is aan de top, bewees afgelopen zaterdagnacht weer eens het concert van de Chemical Brothers op een `Supreme'-feest in Amsterdam. Ingeklemd tussen optredens van dj's speelden daar Tom Rowlands en Ed Simons. Ze lieten niet alleen horen dat ze nog altijd ongeëvenaard zijn in hun rock-interpretatie van het housefenomeen, ze stonden er ook erg allenig bij – op die witte verhoging bovenop het podium, omringd door computers met flikkerende lichtjes.

Aan hun voeten stonden zo'n vijfduizend mensen te dansen, maar Simons en Rowlands moesten aan de knopjes draaien. Ze spraken niet met het publiek en stonden nagenoeg bewegingloos. Deze twee hebben slechts één communicatiemiddel: de armzwaai. Zodra er een hoogtepunt van een van hun goeddeels instrumentale nummers naderde, wierpen Simons en Rowlands hun armen omhoog in een gebaar dat het midden hield tussen victorie en wat-maak-je-me-nou. Dat de zaal vol oplettende liefhebbers stond, bleek uit het feit dat iedereen het gebaar beantwoordde: 10.000 armen staken stijf omhoog.

De nummers van Rowlands en Simons gedijen bij een verpletterende beat, ooit Big Beat genaamd, en een slim gebruik van klanken en elementen uit het verleden. Of het nu de white boy-funk van 23 Skidoo was of de psychedelische invloed van Noel Gallagher, de Chemical Brothers benutten ze in sample-vorm om hun afgepaste ritmiek mee te verzachten. De kloppende percussie en koebellen rechtvaardigen dan ook een titel als It began in Afrika, van hun laatste cd Come With Us, die zaterdagnacht levensgroot boven hun hoofd werd geprojecteerd. Het geluid kreeg extra dynamiek doordat de weergave over een groot aantal boxen rondom de zaal was verdeeld; wie midden in de zaal stond, waande zich in een bioscoop met dolby-surround.

Rowlands en Simons remixten lustig hun eigen werk – de stemmen van Bernard Sumner en Richard Ashcroft kwamen opgeknipt voorbij – en smeedden alle nummers samen tot één lang muziekstuk. Hoeveel geluiden ze nou werkelijk ter plekke uit hun vingers lieten komen, bleef onduidelijk, maar de klank had zo'n diepte dat er allerlei herinneringen aan een rijke historie mee werden opgeroepen. En dat was hier genoeg.

Concert: Chemical Brothers. Gehoord: 30/4 HMH, Amsterdam.