Gefopt

In het Vondelpark, op een bankje bij het grasveld, hoorde ik achter me een deur krakend opengaan. Ik keek om, maar zag geen deur, alleen gras met daarin het lachende kopje van een spreeuw.

`Trr-rring!' zei hij – een fietsbel. Gefopt.

Er bestaan vogels die perfect een klikkende camera of een gsm kunnen nadoen. Dat is knap, maar ronduit geestig vond ik de beo's die het geluid van een een keihard aanscheurende brommer nadeden als iemand het weggetje bij hun boom wilde oversteken. Sprong het slachtoffer geschrokken achteruit, dan vielen ze zowat uit de takken van het lachen.

`Zo, boef', zei ik tegen de spreeuw. Hé, zag je hem denken, weer een geluid, zeg nog eens?

Maar er kwam een hond aan, dus hij moest er vandoor.