Beledigingen vervelen nooit

NEW YORK In de 35ste straat wonen Natalie, Josef, Loyd, Clayton en Fern. Fern betekent varen, als in koningsvaren. Om je dochter Varen te noemen getuigt van grote originaliteit, maar zij komt met een prijs.

Loyd, de oudste zoon, is getrouwd met een Indiase vrouw en zijn moeder, Natalie, zou die vrouw het liefst met haar hoofd in een wc duwen. Dat zegt ze ook wel eens tegen Loyd, dan voelt ze zich schuldig en duwt haar eigen hoofd in de wc.

Clayton, de andere zoon, was een veelbelovende danser, maar vlak voor zijn definitieve doorbraak ging hij bergen beklimmen in Mexico, brak zijn beide benen en heeft nooit meer gedanst. Wel is hij lid geworden van de scientology church.

Josef, zijn vader, een jood uit de Bronx, had ooit een tassenwinkel in de 14de straat, tegenwoordig heeft hij een transportbedrijf dat door zijn vrouw wordt omschreven als `een zinkend schip dat ik wil verlaten voor het definitief gezonken is'. Josef is van de zomer aan zijn knieën geopereerd, bovendien heeft hij last van epilepsie. Zijn leven hangt aan een zijden draadje.

Fern, hoewel al bijna veertig, woont nog bij haar ouders. Ze heeft een eigen woning, maar daar maakt ze geen gebruik van. Ze bewondert haar ouders op een manier zoals ik nooit door mijn kind bewonderd zou willen worden. Als het niet zo oneerbiedig klonk zou ik haar het slavinnetje van haar ouders noemen.

Dit zijn mijn vrienden.

Ik geloof dat Josef en Natalie moeite hadden het onderscheid tussen kind en geliefde te maken, maar deze familie was van nature gedoemd op de rand van de afgrond te leven. Een beetje incest voegt niets toe aan de afgrond, en haalt er ook niets vanaf.

,,Als mijn kinderen ziek zijn'', zei Natalie, ,,dan kruip ik bij ze in bed, en maak ze beter. Hoe oud ze ook zijn.''

Ook bij mij wilde ze in bed kruipen om me beter te maken, maar ik ben haar kind niet, dus van genezing kwam het niet.

De schuld van Natalie is te groot voor één leven.

,,Jij bent zo lelijk'', zei ze tegen mij, ,,daar voel ik me schuldig over, want ik wil dat de mensen mooi zijn.''

,,Ten eerste'', zei ik, ,,ben ik mooi, en ten tweede hoef je je niet schuldig te voelen over mijn uiterlijk.''

Een compliment verveelt, maar een belediging nooit.

,,De laatste keer'', zei Natalie, ,,dat ik met mijn man neukte, vertelde hij dat het geld op was. Daarom neuk ik niet meer met hem, want dat soort dingen wil ik niet horen.''

Natalie praat en eet met consumptie. Haar zien eten is een belevenis, maar je moet niet preuts zijn. Alles wat niet wordt opgegeten, en vaak ook meer dan dat, wordt meegenomen naar huis. De armoede die ze in de Bronx meende achter zich te hebben gelaten, heeft ze met zich mee gesleept als een geheime geliefde.

,,Iedere avond'', zei Natalie, ,,bid ik dat ik snel sterf, want ik weet niet hoe ik anders van dat zinkende schip dat mijn man is af kom.''

Natalie heeft een enorme collectie kleren, maar nu draagt ze alleen nog zwart. In mij zag ze wat wel meer mensen in mij zien, een reddingssloep.

Ze is altijd stoned om de pijn van het leven te verzachten, en ze wil dat ik haar en Fern meeneem naar Amsterdam voor de definitieve joint.

,,Als hij sterft als ik er niet ben'', zei Natalie, ,,is het ook goed. Ik heb al zoveel mensen zien sterven.''

Op een zaterdag kwam ik Natalie op straat tegen. Ik liep wat te wandelen met de Regenworm, die net een zwangerschapstest achter de rug had.

De Regenworm is een vriendin die mij midden in de nacht opbelt om voor te dragen uit tijdschriften waarin getwijfeld wordt aan de waarde van mijn werk. Zo zie ik mijn vriendinnen graag. Alles wat geen pijn doet, is op korte termijn slaapverwekkend. Zolang je pijn hebt, weet je dat je leeft.

Natalie stortte zich op de Regenworm zoals ze zich op al mijn vriendinnen had gestort. Met diepe lust.

,,Hoe heet ze?'' vroeg Natalie.

,,Regenworm'', zei ik.

,,Oh noem haar toch niet zo, ze heeft zulke mooie benen. Wat doet ze?''

Toen Natalie hoorde dat de Regenworm wel eens wat schreef, begon haar gezicht nog meer te stralen. ,,Ze moet mijn ghostwriter worden. Komen jullie vanavond naar een feestje? De buren geven het, het is naast de kerk, tegenover mijn huis.''

Etensresten verlieten Natalie's mond en kwamen op de wangen van de Regenworm terecht. Gelukkig was zij niet preuts.

We lieten Natalie alleen met de belofte dat we naar het feest zouden komen.

,,Als het een jongetje wordt noemen we het Karlsson, en een meisje Pippi'', zei de Regenworm.

,,Volgens mij'', zei ik, ,,moet dit kind ver van mij worden gehouden, voor het welzijn van het kind. Ik wil natuurlijk financieel bijdragen. Als jij daar waarde aan hecht, wil ik het kind op gezette tijden telefonisch toespreken. Maar het kind is er beter aan toe in een éénoudergezin. Iedereen heeft al vaders van vlees en bloed, het moet toch leuk zijn voor Karlsson om een mythe als vader te hebben.''

,,Misschien wordt het een meisje.''

,,Dat doet aan het principe niets af, je kunt de baby natuurlijk ook in de voortuin van mijn moeder neerleggen. Ze zal wel mopperen als ze daar opeens een mens ziet liggen, maar als je er een briefje bij doet dat het van mij is, neemt ze hem zeker mee naar binnen.''

,, Jij wil er niets mee te maken hebben?''

,,Nou niets, ik wil best wat foto's sturen en cadeautjes en geld. Maar het vaderschap is een van de grootste wandaden die ik kan begaan. Ik mag een onschuldig kind niet opzadelen met mijn frustraties, mijn verwachtingen, mijn schuld. Als ik een kind opvoed, bega ik een misdaad waarvoor de dood een verdiende straf zou zijn.''

Die avond bezochten wij het feest van Natalie's buren. Met enige gêne verschaften wij ons toegang. ,,Wij komen voor Natalie'', zei ik, ,,u kent ons niet, maar we moeten haar dringend iets zeggen.''

Gelukkig waren de buren gastvrij.

Natalie, Josef en Fern hadden zich op de bank geïnstalleerd. Dit gezin was een gesloten systeem. Zonder ouders zouden de overgebleven elementen elkaar afmaken.

,,Ik vind de Regenworm zo leuk'', zei Natalie.

,,Is ze Duits?'' wilde haar man weten.

,,Hoe is de Regenworm in bed?'' vroeg Natalie en propte een volle lepel tonijnsalade in haar mond. Deze familie klampte zich aan het leven vast waar het leven maar opdook.

,,Een beest'', zei ik.

,,Waarom houd je haar dan niet hier? Ze mag mijn ghostwriter worden, maar eerst moet ze mijn bureau opruimen.''

,,Komt ze nou uit Duitsland?'' vroeg Josef en hij kneep in de dijbenen van de Regenworm. Zijn leven hing aan een draadje, maar hij bestudeerde zijn omgeving nog altijd met veel smaak.

Toen de Regenworm even met een Mexicaanse vrouw praatte, zei Josef: ,,Die andere had mooiere billen, maar deze vind ik als geheel beter geslaagd.'' Daarna staarde hij weer voor zich uit, alsof een nieuwe epileptische aanval zich aankondigde. En zijn vrouw zei: ,,In mijn vorige leven ben ik verbrand, het leven daarvoor ben ik verdronken, nu wil ik een natuurlijke dood sterven.''

De Regenworm ging terug naar Amsterdam, het transportbedrijf van Josef viel steeds verder uit elkaar en Natalie en Fern bereidden zich voor op een reis naar Amsterdam, voor de joint die alle andere overbodig zou maken.

,,De Regenworm geeft een verjaardagsfeest, misschien is dat het moment om Amsterdam aan te doen'', zei ik.

Natalie en Fern moesten het met hun astroloog bespreken.

,,De astroloog zegt dat het goed is'', zei Fern later. ,,De 21ste kunnen we vertrekken, maar de 22ste niet.''

Die astroloog had ik nodig. Dat wilde ik ook: nooit meer kiezen.