Afkeer van Paars

Nederland vaart economisch wel, maar de behoefte aan nieuwe politici is nog nooit zo groot geweest. Ligt de afkeer van Paars werkelijk aan het gevoerde beleid in de afgelopen vier jaar? De onvrede over falend migratiebeleid, corruptieaffaires die bedekt worden met paarse schikkingen, exorbitante vergoedingen in het bedrijfsleven die politici alleen in woorden bekritiseren, wachtlijsten in de gezondheidszorg en onveiligheid in de grote steden doen de psyche van velen geen goed.

Dat daarmee de plotse teloorgang van Paars voldoende verklaard is, is onwaarschijnlijk. Daarvoor is de populariteit van een leider die zich in onberispelijk pak met zijn rashondjes per limousine laat vervoeren en zijn partij nota bene naar zich zelf noemt, te onhollands. De angstgolf die de wereld vorig jaar overspoelde, kan een belangrijkere verklaring zijn voor Pim Fortuyns populariteit. De aanslag in New York en het afschuwnieuws dat sindsdien vrijwel dagelijks de huiskamer binnenkomt, hebben tot gevolg gehad dat menigeen allochtonen anders is gaan bekijken dan voorheen.

Daarnaast was er het feit dat premier Kok de actie van 11 september kwalificeerde als een oorlogsverklaring die ook rechtstreeks aan onze samenleving was gericht.

Het vorig jaar ontplofte negativisme over de ontwikkelingen in mondiaal verband heeft behoeftes opgeroepen tot verwerking en onderzoek waar Paars niet adequaat op heeft gereageerd. Gevoelens van frustratie en een overnegatief bewustzijn zijn het gevolg. En in het verlengde daarvan de behoefte aan nieuwe leiders die daadkracht uitstralen, die een einde kunnen maken aan de gevoelens van onvrede. De manier waaróp doet er niet eens meer toe.