Reuzenpeuter huilt, dreint en terroriseert gezin

Is De verwende god nou een kindonvriendelijke of een ouderonvriendelijke voorstelling? Het gaat over een reuzenpeuter die haar ouders van de trap gooit en ronddanst als een slecht heksje. Het gaat ook over ouders die letterlijk krimpen onder het regime van hun dochter en er samen een zeer gedateerd huwelijk op na houden; ma de wasdag en het breiwerkje, pa de werkende man, die geen poot uitsteekt bij huishoudelijke karweitjes.

De nieuwe jeugdtheatervoorstelling van Peter Zegveld is een curieuze mix van technisch knap gemaakt theater en een onaanvaardbaar stereotiep verhaal. Zegveld gebruikte al eerder slapstick en animatiefilmpjes in zijn voorstellingen en heeft er nu ook nog poppenspel aan toegevoegd. Het zijn de extra elementen die voor aangename momenten zorgen.

Het begint erg leuk, met een gek animatieballetje dat rondstuitert en piept, vergezeld van een hese mannenstem die een sprookje aankondigt. Door een deurtje in het decor, dat nog het meeste lijkt op een vrije bewerking van een Mondriaan, komen vervolgens vader Zegveld en moeder Karstine Hovingh op. Beiden spelen in de vierde versnelling, zoals dat hoort bij een slapstick. Snel het nieuwe huis inrichten, Jan des Bouvrie gordijntjes voor het raam, gordijntjes dicht, en hup, mevrouw is zwanger. Volgens de kalender blijft ze dat vervolgens 27 jaar, maar die tijd vliegt om, zo snel als de blaadjes op de kalender gescheurd kunnen worden. Pa is inmiddels al tien keer het huis in- en uitgerend, van zijn werk, naar zijn werk, en altijd te laat. Tegen de tijd dat het kind arriveert is hij net met pensioen en wil met het `grote genieten' beginnen. Zijn nakomelinge blijkt een reuzenbaby in een kinderwagen die niet door de deur past. Al even snel is het wicht vier jaar oud en dan begint de ellende. Alle clichés van onhandelbare kinderen worden tegelijk over het voetlicht gebracht. Het meisje eist, huilt, dreint, beveelt en mishandelt tenslotte haar inmiddels tot poppen verschrompelde ouders.

Heel vreemd en soms grappig zijn al die overgangen, zeker omdat het decor blijkt te bestaan uit allerlei geheime deurtjes en hoekjes die in rap tempo worden in- en uitgeklapt. Eigenlijk valt er maar één conclusie te trekken: Zegveld is een meester in het construeren van een raar toneelbeeld, gekke contrasten en bizarre spelelementen. Maar laat alsjeblieft iemand anders een goed verhaal voor hem verzinnen.

Voorstelling: De verwende God van Peter Zegveld. Script, toneelbeeld, spel: Peter Zegveld. Regie: Mark Whitelaw. Vanaf 4 jaar. Gezien: 27/3 De Krakeling, Amsterdam. Tournee t/m 22/5. Inl (020) 692 9603 of www.frontaal.com.