Hoho, rustig, komt wel goed

De nieuwe baas van de NS, Karel Noordzij, heeft het kalmerende stemtimbre, ja zelfs dat zelfde keurige en toch niet bekakte accent als de Amsterdamse burgemeester Job Cohen. Misschien komt hij ook uit Haarlem. Twee topmannen uit de zelfde mal. ,,Windt u zich niet op, ik heb u gehoord, ik kom er heus wel aan en ik zal u zonder terzijdes als `het kan niet zo zijn dat..' of `naar de consument toe..' uitleggen wat ik voor u aan het doen ben. Wees reëel, verwacht geen wonderen.'' Figuren die gedijen in een opgefokt klimaat. Publieke therapeuten met een onafhankelijke uitstraling die hun gang kunnen gaan omdat er behoefte is aan rust.

Noordzij is het tegendeel van zijn voorganger Huisinga, die sinds zijn aantreden maar niet bij kwam van het curieuze gedrag in zijn nieuwe trein-toko. Hij liet dat duidelijk merken. Daarom zit hij er niet meer.

Noordzij troostte me in Ontbijt-tv dat de declaratieformulieren voor mensen met veel vertraging waren verbeterd. En nu ik erover schrijf, besef ik dat hij geen antwoord gaf op de vraag van Dieuwertje Blok waarom de treinen plotseling gingen rijden zodra hij de directiekamer betrad. Alsof hij de knop van de Märklin-transformator heeft gevonden, zodat plotseling overal lichtjes gaan branden, wissels omklappen, treintjes rangeren. Was er toch sabotage tegen zijn voorganger Huisinga? Zonder dat ik het merkte praatte Noordzij er overheen. Het gaat er ook niet om wat hij zegt, maar hoe hij het zegt. Dat valt niet op een pr-cursus te leren. Sommigen hebben het gewoon. Dieuwertje was net als ik gecharmeerd en vroeg meteen of hij geen minister wilde worden. Nee, geen sprake van, het gezin roept, ontvluchtte Noordzij. Wacht maar, ze staan vast te springen in Den Haag om zo'n figuur als Winsemius of Wijers. Zijn directeurschap is een onderbreking van zijn sabbatical en daar zou hij vanaf 1 juli mee doorgaan. Noordzij is dus aan het interim-managen, ideaal. Het verdient goed. Je krijgt nooit de schuld van wat je aantreft en zodra je ergens de schuld van kunt krijgen, ben je al weer weg. Noordzij legde dat vanmorgen uit als onafhankelijkheid en ik was al weer helemaal geneigd hem te geloven en tevreden naar het station te gaan. Maar hoe moet het met al die conducteurs en machinisten die via de ziektewet op sabbatical zijn?

Wat Ontbijt-tv betreft ben ik als de man die plotseling boos wordt als bij een opruiming de spullen waar hij nooit naar omkeek plotseling naar de vuilnisman moeten. Ik betreur het heengaan van dit programma, waartoe de KRO heeft besloten, maar ik moet bekennen dat ik het pas na de berichten over opheffing hevig begon te missen, zodat ik bij het ontbijt de tv weer eens aanzette. Zo vroeg heb ik eigenlijk geen behoefte aan tv, omdat het versuft. Ik wil dan juist de interne machinerie op gang brengen. Niet voor niets klagen onderwijzers over dufheid van kinderen die voor schooltijd een half uurtje cartoon-tranquillizer tot zich hebben genomen. Een kind dat slechte cijfers haalt zou eerst eens met dat tv-kijken moeten ophouden.

Toch houdt Ontbijt-tv tot 40 procent van de ochtendkijkers gevangen (bijna 300.000) en dat lijkt me reden genoeg om een list te verzinnen. De rustige, meelevende stijl van presenteren staat me aan. Frits Spits, Jeanne Kooijmans en invalster Dieuwertje Blok zijn geprepareerd door hun redactie, maar vragen niet op het scherp van de snede. Dat verwacht ik ook niet bij het ontbijt. Dan wil ik niet al de degens zien flitsen. Het zijn de rustige radiogesprekken waar de luisterende en meevragende Spits een onnavolgbaar patent op heeft. De mensen krijgen de tijd. Een kalme dagstart die mij meer aanstaat dan de cafeïne-overdosis van Amerikaanse ochtendshows. Een man een vrouw die in hoog volume flauwe grapjes tegen elkaar maken en daar zelf het hardst om moeten lachen. Opgewonden kalmering. Dat vinden ze hier niet authentiek. Gelijk hebben ze. Ook RTL's ochtendlawaai kan er niet tegen op. En vandaar dat ik Ontbijt-tv niet wil weggooien. Ik begrijp dat de KRO bij concurrerende omroepverenigingen om geld bedelt om het programma toch te laten doorgaan. Misschien kan de NOS het doen. Maakt me niet uit, zolang het maar blijft.