Hommage

Een neef uit Amerika, na vele jaren even terug in Nederland, zat bij mij thuis verbaasd De Telegraaf te lezen. ,,Hommage aan Henk'', las hij hardop de kop voor die de lezer over de volle breedte van de voorpagina tegemoet knalde. En daarna de bovenste kopregel in diapositief: ,,Showbizz verheft Van der Meyden op afscheid zelf tot ster.''

Hij nam eerst nog peinzend een hapje van zijn ei voordat hij doorbladerde naar de twee binnenpagina's, die ook aan het afscheidsfeest van Van der Meyden waren gewijd. ,,Bedankt Henk!'' stond daar in reusachtige rode letters boven.

,,Wie is dat precies, die Van der Meyden?'' vroeg mijn neef.

,,Een bekende Nederlandse journalist'', zei ik, nogal defensief, want ik raak van de weeromstuit altijd snel in de contramine als buitenlanders naar kritiek op mijn landje neigen.

,,Een soort Woodward?'' vroeg hij met een scheef lachje, ,,je weet wel, die van Watergate.''

,,Ik weet heus wel wie Bob Woodward is'', zei ik, ,,maar dat is een totaal ander type journalist. Van der Meyden schreef alleen over showbusiness.''

Hij knikte goedkeurend. Niks op tegen, vond hij. In Amerika hadden ze dat genre zelfs uitgevonden. Ik had toch wel eens van Walter Winchell gehoord, de vader van de gossip-column? Daar was nog een kloeke biografie over geschreven: een foute man, met een fatale liefde voor de communistenjager Joseph McCarthy, maar wél een kleurrijk mens. Wist ik dat Winchell zóveel invloed had op `zijn' sterren dat sommigen, zoals de filmster Jimmy Cagney, zijn gedrag in hun performance imiteerden?

Mijn neef vroeg of de Nederlandse sterren in dezelfde mate in de ban van Henk van der Meyden waren. ,,Daarvan ben ik slecht op de hoogte'', zei ik, ,,maar ik denk toch dat het eerder andersom was. Als Syvia Kristel kwijlde over haar vermeende incest-verleden, begon Henk ook te kwijlen.''

Hij hield me de kleurenfoto op de voorpagina voor. ,,Leg me eens uit wie deze types zijn.'' Ik probeerde van onderwerp te veranderen, maar hij hield hardvochtig aan. ,,Zijn dit jullie sterren?''

Ik knikte. ,,Die mannen waar hij zijn armen om heeft geslagen zijn Lee Towers en Gerard Joling. Towers is zeg maar onze eigen Frank Sinatra. Als Lee You'll never walk alone zingt, huilt heel Rotterdam. Gerard Joling is ook goed, vooral als hij een zingende castraat nadoet.''

,,En die dames op de voorgrond?'', vroeg hij.

,,De een is een van onze bekendste schilders, Ans Markus. Zij houdt van expressieve koppen, en daarom heeft ze nu voor de hal van De Telegraaf een portret van Van der Meyden gemaakt. De ander is Chazia Mourali, iemand die bekend is geworden met een slechte imitatie van een Engelse quiz.''

Mijn neef keek me uitdagend aan. ,,Jullie imiteren nogal veel, geloof ik'', gnuifde hij.

,,Dat mag zo zijn'', zei ik, ,,maar er is geen land ter wereld waar een tweede Henk van der Meyden rondloopt. Noem mij één andere journalist die in 43 jaar 25 miljoen woorden heeft geschreven over zoveel nepfiguren en die zijn feest dan toch `het feest van de waarheid' durft te noemen.''

,,Ik geef me over'', zei mijn neef.