De girlpower van een klein kreng vol moederhaat

Ze heet Katharina Katharina, want toen zij werd geboren waren haar ouders dubbel blij. Na heel lang wachten kregen zij een dochter en iedereen moest naar het wereldwonder komen kijken. Nu is Katharina Katharina negen. Haar ouders zijn uit elkaar. Haar moeder is er met een Italiaan vandoor en Katharina Katharina voelt zich belazerd. Op een dag, uit wanhoop of uit protest, zakt zij door de vloer.

Daar begint het avontuur dat Matthijs Rümke bij Theater Artemis in een immense ruimte ensceneert. Vanaf een hoge tribune kijken we in de buik van een oude fabriek, een buik die zeker zestig meter diep is en die nu eens in een blauwe en dan weer in een gelige gloed oplicht. De wind loeit, druppels water ploffen echoënd neer en een gedekte tafel komt zomaar binnenrijden: het spookt in dit ondermaanse; niets gaat hier zoals bovengronds. Met de hoofdpersoon zijn we in een universum beland waar de causaliteit is vervangen door de wetten van droom en verbeelding.

Omdat Katharina Katharina wilde gaan ganzenborden toen zij door de vloer heen viel, lijkt ook haar droom op een ganzenbord. Niemand minder dan Moeder de Gans (Wimie Wilhelm, in rococokostuum) verwelkomt haar en grote dobbelstenen rollen haar tegemoet. De vakjes van het spel zijn rijdende huisjes, de ganzen verplaatsen zich op inline-schaatsen en alles zou op rolletjes lopen als Katharina K. niet door herinneringen werd geplaagd. Uit een van de dobbelstenen klimmen haar vader (Joep Onderdelinden) en moeder (Bodil de la Parra), knap en kibbelend. Hun dochter moet de ruzie beslechten.

Geen wonder dat die dochter vol agressie zit. In haar droom kan die woede eruit. Vastberaden verkoopt zij haar ouders een paar rake klappen en ook tegen anderen gedraagt zij zich assertief. Of, liever: onbeschoft. Totaal respectloos is dit kleine kreng, dat alleen aan zichzelf denkt en aan haar keiharde doel: van iedereen winnen. Tegenwoordig noemt men die meedogenloze succesdrang van meisjes `girlpower' en jeugdtheatergezelschap Artemis vindt dat kennelijk wel `cool'. Als smaakmaker voor Katharina Katharina in het ganzenbord is in de ontvangsthal een tentoonstelling ingericht met honderden foto's van stoere meisjes. Hun navels zijn bloot, hun blikken nietsontziend. Hun leeftijd? Hooguit tien.

Mij staat die flirt met meisjesslechtigheid nogal tegen. En bij de voorstelling zelf sloeg mijn begrip voor Katharina's kwaadheid om in ergernis. Ik verdenk schrijfster Heleen Verburg ervan dat zij over de hoofden van de kinderen heen de ouders een lesje wil leren. Hoe halen jullie het in je stomme kop om te denken dat kinderen lief zijn, pepert Verburg hun in. Kinderen zijn killers, lekker puh! Verburg doet van alles om de ouders eens flink te choqueren. Zo walgt haar hoofdpersoon, die ook in de toekomst kan kijken, van de drieling die ze op haar vijfendertigste krijgt. In plaats van moederliefde etaleert zij moederháát. Nog erger is de omgang van de kleine Katharina K. met leeftijdgenoten. Een klasgenootje dat haar vriendin wil worden moet daar in harde euro's voor betalen.

Zo'n onsympathieke heldin, door Lies Visschedijk overtuigend gespeeld, doet het drama de das om. Een onsympathieke heldin roept geen medeleven op. Een onsympathieke heldin kan barsten. Dus laat Katharina's gedobbel symbool van haar grillige lot je uiteindelijk koud. Moeder de Gans zegt ergens over dit meisje: ,,Dan pakt ze wat ze pakken kan. Dan kakt ze waar ze kakken kan.'' Daarmee vat zij de mentaliteit van Katharina Katharina en vermoedelijk ook van haar auteur adequaat samen.

Familievoorstelling: Katharina Katharina in het ganzenbord, door Theater Artemis. Tekst: Heleen Verburg. Regie: Matthijs Rümke. Gezien: 23/3 in de Verkadefabriek, Den Bosch. Inl: 073-6123223 of www.artemis.nl.