Ook bij zwart-rechts scoort Fortuyn

Waarom zou een Turk niet rechts kunnen zijn? En waarom zou een Surinamer niet op Fortuyn kunnen stemmen? Surinaamse studenten praten over de kleine groep die het voor alle allochtonen verpest.

Hij verkeert een beetje in dubio, moet Ed (24) halverwege het gesprek bekennen. Hij gaat bij de komende Kamerverkiezingen zijn stem uitbrengen op de Lijst Pim Fortuyn. Er zullen, weet hij, ook kiezers zijn die uit racisme hun voorkeur voor Fortuyn zullen uitspreken. ,,Dat is mijn dilemma'', zegt de student bedrijfskunde en economie aan de Rotterdamse Erasmus Universiteit. Hij is Surinaams en moslim. ,,Maar een deel van het succes van Fortuyn komt door allochtone jongeren die voor overlast zorgen en door ongenuanceerde uitlatingen van imams als El-Moumni.''

Hij wil zijn achternaam het liefst uit de krant houden. Hij wil geen obstakels voor zichzelf opwerpen als hij straks carrière gaat maken. En toch een beetje schaamte, ondanks dat hij zijn woorden van steun aan Fortuyn en diens tweede man João Varela zo overtuigd mogelijk uitspreekt.

Vooral Fortuyns opvattingen over veiligheid, de multiculturele samenleving en asielzoekers doen de jonge Surinaamse moslim op de Lijst Fortuyn stemmen. ,,Een kleine groep verpest het voor ons allemaal'', zegt Ed. En de gevestigde partijen hebben de criminaliteit en andere uitwassen onder migranten niet durven aan te pakken, uit angst stemmen van allochtonen te verliezen. In Fortuyn ziet hij een bezorgde burger, een oprechte politicus die tenminste opstaat en het aandurft om deze groep crimineeltjes openlijk te bekritiseren. Fortuyn spreekt de allochtone gemeenschap er direct op aan. Hij wel!

Daarmee verwoordt Ed de voornaamste reden van het ontstaan van zwart-rechts, anders dan in Nederland inmiddels een bekend verschijnsel in de Verenigde Staten. Angela D. Dillard van de Universiteit van New Jersey beschrijft in haar boek Guess Who's Coming to Dinner Now? het ontstaan van zwart-rechts uit onvrede over het `establishment van de burgerrechtenbeweging'. Zwarten worden door hen betutteld waardoor hun slachtofferschap in stand wordt gehouden. Afhankelijk gemaakt van uitkeringen, komen ze niet op eigen benen te staan, en verliezen ze het vermogen de Amerikaanse droom te kunnen verwezenlijken – dat is de kritiek op het politiek correcte establishment.

In Amerika belichaamt Condoleeza Rice, de zwarte adviseuse van president Bush, het multiculturele conservatisme. Die rol wordt in Nederland vervuld door Kaapverdiaan Varela, nummer twee op de Lijst Fortuyn en een model-allochtoon volgens student Ed. ,,Ik zie te veel schotelantennes, te veel handelaren in onroerend goed in het land van herkomst. Calculerende allochtonen'', zei Varela vorige week in deze krant. ,,Ze moeten wat van hun leven in Nederland maken.''

Politicoloog Jean Tillie ziet geen contradictie in migranten op de Lijst Fortuyn of hun allochtone kiezers. Fortuyn zegt namelijk niet dat de hier aanwezige migranten moeten vertrekken. Hij wil er alleen geen nieuwe bij, benadrukt Tillie. ,,Zo komt hij ook op voor de belangen van allochtonen die reeds hier zijn.''

Afwijzen van betutteling van bepaalde groepen is een rechts-liberaalstandpunt, meent Tillie. De politicoloog ziet het multicultureel conservatisme als voltooiing van de emancipatie, volwassenwording van het politiek bewustzijn. Zeventien procent van de Turkse kiezers in Amsterdam heeft bij de vorige verkiezingen op de VVD gestemd. ,,De opvatting dat Nederland vol is past bij iemand die al hier woont en aan zijn eigen belang denkt. Waarom zou een Turk niet rechts kunnen zijn?''

,,Tuurlijk ben ik niet achterlijk'', zegt Ed reagerend op de bewering van Fortuyn dat islam een achterlijk religie zou zijn. Hij is het niet altijd eens met Fortuyn, zegt hij. Behalve over de islam en de WAO kunnen de standpunten van Fortuyn de goedkeuring van de jonge Surinamer wegdragen. ,,Als je op de halte staat te wachten, zie je jochies roken. Ze roepen Kanker dit, kanker dat. Je kunt niet met je gezin op je gemak gaan shoppen, ze vallen je continu lastig'', zegt hij. ,,Het is erg te moeten constateren dat het keer op keer gaat om Surinaamse, Antilliaanse, Marokkaanse en Turkse jongeren. Hun ouders zouden moeten worden aangesproken op de lakse houding tegenover hun kinderen. Je kunt niet naar een ander land gaan en zeggen: ik blijf zoals ik was in mijn eigen land. Nee, je moet meegaan, je aanpassen. Allochtonen die hun weg hebben gevonden, worden wel met deze mensen geassocieerd. Ze verzieken het voor ons.''

Het asielbeleid, daar kan Ed zich over opwinden. Net als Fortuyn vindt hij dat de regels verscherpt moeten worden. De onderdrukte medemens moet zijn toevlucht kunnen zoeken en vinden in Nederland. Dat wel. ,,Maar als je op grond van regels hier niet mag zijn, moet je niet zielig gaan doen, dan moet je het land uit. Uitgeprocedeerde asielzoekers blijven hier en belanden in de criminaliteit.''

Ed zegt nog net niet dat Nederland vol is. Roy wel. ,,Nederland barst uit zijn voegen'', zegt de 26-jarige zesdejaars student economie, ook aan de Erasmus universiteit. Nederland kan de grote stroom buitenlanders niet langer aan, vindt Roy. ,,Tachtig procent van de asielzoekers komt hier voor het geld'', meent hij te weten. Een vriend van hem werkt op Schiphol. Hij ziet Somalische vluchtelingen op vakantie gaan naar Somalië. ,,Dan is toch overduidelijk dat ze hier om economische redenen zijn. Ze misbruiken ons systeem.''

Roy: ,,Oké, het aantal asielzoekers blijft dalen, maar de meeste die al hier zijn, hadden hier niet mógen zijn. Het kwaad is geschied en de politiek geeft dat maar niet toe. We moeten hard en consequent zijn. We zijn een klein land, we moeten kunnen zeggen: je bent niet welkom. Dat geldt ook voor mijn familie in Suriname, hoor. Als daar de oorlog uitbreekt, moeten ze in hun eigen regio opvang zoeken. We moeten een lijn trekken. Dan treft het altijd wel iemand. Asielzoekers die ons systeem hebben misbruikt, hebben het wel verziekt voor vluchtelingen die het echt nodig hebben.''

Vanaf zijn achttiende jaar stemde Roy op Wim Kok, in wie hij de beste premier zag. Nu Kok uit de politiek vertrekt, kan Fortuyn rekenen op zijn stem. ,,Hij is niet tegen buitenlanders. Hij geeft aan dat er problemen zijn. Er is een kleine groep die het systematisch verpest voor de rest. Fortuyn zegt alleen maar: je moet je aanpassen aan het land waar je woont. Dat is toch logisch.''

Familie en vrienden weten dat Roy op Fortuyn gaat stemmen. Zijn vader, een Surinamer, ziet ook dat Fortuyn rake dingen roept. Zoals islamitische jongeren die trouwen met iemand uit het land van hun ouders. ,,Die jagen hier op Nederlandse vrouwen. Hoe meer hoe beter voor ze. Maar trouwen doen ze uiteindelijk met iemand uit hun eigen land. Zo hypocriet.'' Pas als `Fortuyners' à la de Volksunie gaan demonstreren en zich gaan richten tegen bepaalde bevolkingsgroepen, zal Roy zich eens achter de oren krabben. ,,Dan is voor mij de grens overschreden.''

Ed en Roy zijn er niet bang voor dat de samenleving zal verharden als de Lijst Fortuyn straks een machtsfactor zal zijn in de Tweede Kamer. ,,Fortuyn zal zijn scherpe kantjes wel verliezen als hij straks wil samenwerken met andere partijen'', zegt Ed.

Beide studenten vinden eigenlijk dat Pim Fortuyn nu al zijn nut heeft bewezen door taboes te doorbreken. En beiden vinden dat de Lijst Fortuyn geen racistische beweging is. Zouden dan al die duizenden mensen hem steunen? Zo naïef zijn de mensen niet, zeggen ze.

En het zijn niet alleen gefrusteerde blanken zoals de media ons willen doen geloven. Met zijn beide handen wijst Ed naar zichzelf. ,,Ik ben niet boven de veertig, ik ben niet blank. Heus, er zijn meer mensen zoals ik die op Fortuyn gaan stemmen.''