ONS BESTAAN IS VERWOEST

Ann Morgan (44 jaar)

Verloor 2.650 schapen en 79 runderen

Woont bij Bluith Wells, Wales

,,Mijn honden zijn veel te dik. Ze hebben een jaar niet hoeven werken. Het begon toen we een ooi ontdekten met zweren op haar uier en paarse stippen in haar mond. De mond- en klauwzeerepidemie was net een paar weken oud, maar we dachten niet dat het ons ooit zou kunnen overkomen. We waren al maanden niet naar een markt of slachthuis geweest waar we besmet hadden kunnen zijn. Uierzweren horen niet bij MKZ. Bovendien: dan hadden er al veel lammeren gestorven moeten zijn. Maar de piepjonge dierenarts riep het ministerie van Landbouw en voor we het wisten kwamen de slachters. In twee dagen hebben ze al mijn schapen doodgeschoten. En mijn stiertjes.

,,Stadsbewoners zeggen dat we niet moeten zeuren, omdat wij dieren fokken om gedood te worden. Het is waar: een deel van de lammeren gaat elk jaar naar het slachthuis. Maar ik fok geen schapen om zwangere ooien te laten afschieten, of om lammetjes die net zijn geboren met een pennemesje te laten doodsteken. Dit waren Beulah Speckled-Face-stamboekschapen, waaraan vijf generaties hebben gefokt. Ik hou van ze en ben trots op ze. Weg. Later kwam de laboratoriumuitslag. Negatief. Wij hadden geen MKZ. Ons bestaan is verwoest door hun incompetentie. De boeren zouden tegen vaccinatie zijn, maar ons is nooit iets gevraagd. We zijn vóór als het gevaccineerde vlees goed wordt geëtiketteerd. Dan is het een eerlijk speelveld. En het is de enige manier om een nieuwe massaslacht te voorkomen.

,,De Britse regering en Europa willen nu anders subsidiëren. Geen premie meer op het aantal dieren, maar voor de kwaliteit van het vlees. Voor ons bedrijf maakt het weinig uit. Maar voor kleine schapenboeren, de hill farmers, wordt het nog moeilijker, want hun gras is niet goed genoeg voor eerste kwaliteit lammeren.

,,Dit jaar heeft ons vastberadener gemaakt. We willen niet dat ze ons nog eens alles afnemen. We hadden nog 300 ooien, die voor de winter op een afgelegen boerderij stonden. Die mochten we houden en daarmee fokken we nu verder. Die zijn onze redding geweest. En mijn kleinzoon van twee maanden. Die is verwekt toen we hier in quarantaine zaten. Spijt? Ja, ik had die arts niet moeten bellen, maar ik wilde het beste voor mijn dieren.''