Het bruidskasteel

In het Limburgse Kasteel Doenrade ziet Joep Habets hoe uitputtend een bruiloft kan zijn.

Om een uur of twaalf 's middags komt een druk bruidsverkeer op gang. Een aanstaand Rotterdams bruidspaar bespreekt hun plannen over een maand of tien. Tezelfdertijd viert een groep Zeeuwse bruiloftsgasten de dag na de avond ervoor. Uit het hele land komen prilgehuwden met familie en vriendenschaar om in Kasteel Doenrade, een paar kilometer ten oosten van Sittard, de mooiste dag van hun leven door te brengen. Het is zelfs mogelijk op het kasteel het burgerlijk huwelijk te laten `inzegenen', zoals de hotelfolder meldt. Daarvoor wordt de voormalige kapel gebruikt. Het bruidspaar kan daar plaatsnemen op Chinese zetels versierd met drakenkoppen van jade. Ooit was het kasteel een klooster, maar in de rijke historie sinds de twaalfde eeuw fungeerde het ook als politieschool en chique meubelzaak. De rurale ambiance aan de achterzijde doet vermoeden dat het oorspronkelijk een hoeve is geweest. Als er nu niets te trouwen valt, dan wordt er wel vergaderd of geverwenweekend.

Straalt het Zuid-Limburgse kastelenrijk doorgaans enige voornaamheid uit, in Kasteel Doenrade is het vooral huiselijkheid die de toon zet. De grenzen tussen kunst en kitsch, tussen bric à brac en antiek vervagen. Een wandeling door het huis is een ontdekkingstocht langs de scheidslijn tussen echt en namaak. In het tochtportaal sta je al oog in oog met Rembrandt. Op de wc hangt een Van Gogh. De muren zijn behangen met Napoleontische taferelen, oude familieportretten, empire spiegels, Indonesisch houtsnijwerk en oosterse kunstvoorwerpen. Een leeg harnas houdt de wacht. Katholieke parafernalia als glas-in-loodkerkramen en een preekstoel houden de herinnering aan het rijke Roomse verleden levend. En het trappenhuis wordt verlicht door een onvervalste flesjeslamp uit de jaren zestig.

Terwijl het aanstaande bruidspaar te horen krijgt dat op het kasteel nooit meer dan twee bruiloften op een dag worden gevierd – je moet de jonggehuwden althans het gevoel geven dat trouwen iets unieks is – proberen wij wat te eten. ,,We hebben een hajtie, ik moet het even in de keuken vragen'', zegt het meisje in de bediening als antwoord op de vraag of we het dagmenu kunnen krijgen. Even later komt ze met het verlossende woord, het kan. Het menu start met carpaccio van rundvlees opgefleurd met quenelles van tomaten en gedroogde tomaten. Er gaan snippers belegen kaas overheen, maar die doen nu net niet wat Parmezaanse kaas bij uitstek wel doet, de smaak een beetje ophalen.

De stoet uitgeputte bruiloftsgasten is intussen naar restaurant `Le Bicorne' getrokken voor de high tea waarmee de feestelijkheden tot een einde zullen komen. Toch krijgen wij alle aandacht van keuken en vriendelijke bediening met een fraai ogend hoofdgerecht. Over de kalfsbiefstuk lopen de meningen in het proefteam uiteen. Ik vind hem te droog, aan de overzijde van de tafel wordt dat bestreden. Over de truffel in de salie-truffelsaus zijn we het wel eens: die is wel zichtbaar maar niet proefbaar. In dat opzicht is het een signature dish, er is in de keuken wat meer aandacht voor het oog dan voor de smaakpapillen. Maar met 22,50 euro voor drie gangen is de verhouding tussen prijs en kwaliteit wel in orde.

Het aanstaande bruidspaar gaat de slaapkamers bekijken. Er is een bruidskamer en zelfs een bruidssuite met whirlpool. Misschien komen ze tijdens de bezichtiging nog langs onze kamer. Wij slapen in Juliana. Naast ons ligt Bernhard en aan het begin van de gang Máxima. Voor 120 euro per nacht verkeer je ook hier in een rijkdom aan stijlen. Er staan lampen in empirestijl, een lampje in Ikeastijl, een spiegel met een gouden, twee spiegels met een houten rand, een geloogde houten kast en een bureau in neo art deco en een bed in blokhutstijl van de jaren zestig. Het enige authentieke element is een stuk oude balk in het plafond. De kamer vergt een goed huwelijk. Hij is knus en klein, maar hoog. Voor 30 euro per nacht kan er een bed worden bijgezet, meldt de tariefkaart op de deur. Maar waar? Rechtop waarschijnlijk.

Tegen de tijd dat het aanstaande bruidspaar terug is van inspectie zijn wij aan het toetje toe, een panna-cottabavarois met chocoladeijs, chocolademousse en iets knapperigs. Onder de maagdelijk witte bavarois zit verrassend nog wat rood fruit. Intussen vraagt de bruid in spe zich af of bruidstaart met champagne wel voldoende maagvullend is na een lange busreis. Moet er geen garnalensalade bij? En kan het ook nep-champagne wezen? Wat geeft het, als het maar echte liefde is. Het andere bruidsgezelschap brengt timide de plastic hoezen met feestkledij en de dozen met de attributen voor sketches en liedjes naar de bus. De pret is over.

Kasteel Doenrade, Limpensweg 20, Doenrade, 046 4424141, www.kasteeldoenrade.nl