Fred Eaglesmith

Als Bruce Springsteen en Steve Earle samen een kindje hadden kunnen maken, dan had dat in het beste geval Fred Eaglesmith opgeleverd. Van Bruce heeft hij de stem die de indruk wekt te behoren aan een man die door overmacht weliswaar op de knieën gedwongen is, maar tot zijn laatste snik blijft proberen weer overeind te komen. En van Steve het vermogen country met blues, rock en folk te mengen tot een doorleefd, louterend geheel.

Maar Eaglesmith is meer dan de som der delen. Zo heeft hij een subtiel en relativerend gevoel voor humor dat zijn teksten een dubbele bodem kan geven, en verzint hij melodieën die na één keer luisteren de hele dag in je hoofd blijven hangen. Het sterkst komt dat naar voren in `Dancin On The Bar', dat begint als een pastiche op die goeie ouwe countrytraditie de drinking song, maar naarmate het lied vordert lijkt de zanger er zelf in te gaan geloven. So if you're dancing on the bar/ Try not to kick over this bottle, vraagt die enige verdrietige drinker temidden van een feestende menigte. Alles in opgewekt danstempo, een gloednieuwe klassieker die in geen café mag ontbreken. En wat te denken van `Cumberland County', een lied dat associaties oproept met een denkbeeldige film van de gebroeders Coen. Het verhaal van de man die op contract de hele winter met een sneeuwploeg B-wegen schoonveegt, maar zijn machine het liefst richting zon zou willen sturen. Want nooit stopt het met sneeuwen in Cumberland County.

Mooi is ook de bezetenheid die Eaglesmith met zijn stem kan uitdragen, relativerend in `I Ain't Ever Givin' In' (maar niet heus: de tweede regel luidt any time soon); onheilspellend in `Pretty Girl'; smekend in `Sugarcane'. De band houdt het vooral luchtig, met een al of niet elektrisch versterkte mandoline in een rol die normaal door gitaar wordt gespeeld. Op de achtergrond soms een ijle, Duane Eddy-achtige sologitaar. Het geheel klinkt organisch, met een akoestiek alsof het in één keer is opgenomen, ergens in een halflege dansschuur. Een enkele countrysong, een paar doorleefde rockers, en aan het eind nog een paar bloedstollend mooie ballades maken dit tot een onweerstaanbare plaat. In oktober treedt Eaglesmith hier met zijn band op: gaat dat zien.

Fred Eaglesmith: Falling Stars and Broken Hearts. AML