Diamond Five

Het was eind jaren vijftig de best ingespeelde Nederlandse bebop band. De vijf speelden avond aan avond in de Sheherezade, een nachtclub in de Amsterdamse Wagenstraat.

Hun feestje met soms beroemd Amerikaans bezoek, zoals van saxofonist Stan Getz, duurde drie jaar. De band kreeg een Edison voor een EP-tje, maar in het voorjaar van 1962 was het op. De magie was over, de muzikanten waren moe. De platen die de band maakte voor de labels Omega, Fontana en Philips werden nooit heruitgebracht. Henk Toorenvliet, fan van het eerste uur, besloot het dan maar zelf te doen. Het resultaat, het digi-pack Finally after Forty Years, is leerzaam en onderhoudend. De samenwerking tussen bassist Jacques Schols en drummer John Engels is hecht, en in pianist Cees Slinger ontdek je steeds nieuwe details. De blazers geven een helder beeld van wat toen in de (jazz-)mode was: King Size-saxofonist Harry Verbeke combineert Stan Getz met de vroege Sonny Rollins, trompettist Cees Smal de jonge Chet Baker met Clifford Brown. Het voorbeeld van de Diamond Five waren de Jazz Messengers van drummer Art Blakey, maar tot plat copiëren leidde dat nooit. Dat al het goede uit Amerika kwam stond in die jaren echter buiten kijf. Het stomende Bohemia after Dark en de relaxte Amsterdam Blues getuigen met flair van een onbedorven liefde.

Diamond Five: Finally after Forty Years (Blue Jack Jazz Records 005).