Benjamin Britten populairder dan ooit

Hoewel wij Nederlanders altijd denken dat wij leven in het evenwichtige compromisland van paarse polders, wisselt hier in feite het ene extreem af met het andere. Studenten kregen na de bezetting van het Maagdenhuis de macht over de universiteiten op een presenteerblaadje aangeboden door minister Veringa. En maximale overheidscontrole over spoorwegen en elektra werd zomaar ingeruild voor vergaande verzelfstandiging en privatisering.

Ook in de Nederlandse kunstwereld heersen die uitersten onder de vaandels en banieren van eeuwig doorgaande vernieuwing. Zo was na de oorlog de jonge en plotseling zo succesvolle Engelse componist Benjamin Britten enige jaren de grote ster van het Holland Festival. Tot de seriële muziek in de mode kwam en de ouderwetse en niet avant-gardistische Britten volkomen taboe was.

Maar alles op aarde verloopt in golven en herneemt zich na verloop van tijd. Zo is Benjamin Britten 25 jaar na zijn dood in 1976 in de Nederlandse concertzalen en operatheaters populairder dan ooit. Zijn opera Peter Grimes was een succes, zijn War Requiem weerklonk enkele malen. En vorig jaar ging eindelijk de Nederlandse première van de opera Death in Venice (1973). In het seizoen 1996-1997 werd in een groots opgezette serie in het Amsterdamse Concertgebouw aandacht besteed aan de muziek van Britten en zijn bevriende Russische collega Sjostakovitsj. En de Matinee op de Vrije Zaterdag wijdt in het komende seizoen een serie aan `Britten en het Verre Oosten', eveneens met de Britse Brittenkenner Donald Mitchell als adviseur.

Dat hernieuwde enthousiasme voor Britten bereikt nu ook de Nederlandse publieke omroep (hèt ultieme voorbeeld van onze compromiscultuur) en culmineert daar in de uitzending van een Britse tv-documentaire van een uur, in de nacht van zondag op maandag. In drie hoofdstukken naar aanleiding van Peter Grimes, het War Requiem en Death in Venice ziet men historische beelden van Benjamin Britten en zijn levensgezel, de tenor Peter

Pears, en verhelderende statements van Brittenkenners zoals Donald Mitchell en Lord Harewood, de Britse operakenner, die een neef is van koningin Elizabeth.

Roerend zijn de beelden van Peter Pears als Peter Grimes en van de sopraan Heather Harper, die tijdens het interview haar zingen in het War Requiem herleeft.

Kunst...omdat het moet: Benjamin Britten, TROS, Ned.3, 0.15-1.15u.