Treurwilg

,,Een meisje bij ons op school hè, die d'r vader was heel erg ziek.''

Samen in de auto, de ogen strak op de weg gericht. Dat praat altijd zo makkelijk.

,,Dat meisje zit in groep zes en haar vader was aldoor zo misselijk en toen moest hij naar het ziekenhuis en toen is-tie geopereerd. Ze ging elke dag op bezoek, maar hij kon bijna niet meer tegen haar praten. En nou is hij dood. Stel je voor.'' Ze kijkt heel even in mijn richting. ,,Stel je voor dat er zoiets met papa zou gebeuren. Dat papa dood zou gaan!''

Ik zie een traan over haar wang lopen, maar voor ik iets kan zeggen – ja, wat kan ik zeggen? – veegt ze die resoluut weg. Ze wijst uit het rechter zijraam. ,,Kijk es, twee treurwilgen daar langs de sloot.'' Een diepe zucht. ,,Treurwilgen, die vind ik altijd zo mooi.''