`Tikje' ongrijpbare speler

,,Ik ben nu eenmaal liever speler dan coach'', heeft Klaas Westdijk zich ooit eens laten ontvallen. Die woorden hebben wel een bijzondere betekenis gekregen nu Westdijk zelfs op 60-jarige leeftijd zijn veilige baan als commissaris heeft verruild voor de strijd aan het front als bestuursvoorzitter van het door talrijke perikelen geplaagde vervoersconcern Connexxion. ,,Toch is hem hiermee een functie opgedrongen die hij absoluut niet van plan was te gaan doen'', zegt een nauw betrokkene, die Westdijk goed kent uit de Rotterdamse haven. Maar als de knoop onontwarbaar lijkt, doe je nooit vergeefs een beroep op Westdijk, een man met een volstrekt eigen agenda, die goed kan luisteren, niet in de laatste plaats naar de man op de werkvloer.

Klaas Westdijk verruilde eind jaren zeventig zijn baan als organisatiedeskundige bij het Bilthovense adviesbureau Horringa & De Koning, dat hem had weggeplukt uit Chicago bij Booz Allen & Hamilton, voor een functie bij transportconcern Furness. Dat bedrijf werd overgedaan aan tankopslagconcern Pakhoed en Westdijk verhuisde mee naar de directie van dat bedrijf. Een gangbaar grapje in de Rotterdamse haven in die dagen was dat Pakhoed Furness had overgenomen om Westdijk in handen te krijgen. Zelf reageerde Westdijk daarop met de opmerking: ,,Als dat zo is, dan had dat wel wat goedkoper gekund.''

Bij Pakhoed beleefde Westdijk als bestuursvoorzitter zijn finest hour en leerde hij zowel de wereld van de industrie (petrochemie) als handel (chemische distributie) doorgronden. ,,Van die kennis van twee werelden heeft hij altijd veel profijt gehad'', zegt Cees-Jan Asselbergs, directeur van Deltalinqs, een federatie die de belangen van de Rotterdamse haven behartigt en waarvan Westdijk twee jaar voorzitter is geweest. ,,Hij heeft een lastige vereniging als de havenwerkgevers en een stichting als Europoort Botlek Belangen via Deltalinqs keurig op één lijn gebracht via een beleidsnota die klinkt als een klok. Hij kan snel problemen in kaart brengen, en wat belangrijker is, adequate oplossingen daarvoor aandragen.''

Paradoxaal genoeg vond Westdijk bij Pakhoed ook zijn Waterloo. Het was niet de eerste keer dat Westdijk op het hoogtepunt van het podium verdween. Op de dag dat Westdijk met Kampong landskampioen was geworden, stopte hij met hockey. Nadat klanten, aandeelhouders en commissarissen na verscheidene mislukte fusiepogingen eisten dat Pakhoed toch met Van Ommeren zou fuseren, moest zowel Westdijk als zijn Van Ommeren-collega Carel van den Driest opstappen. ,,Er is zo vaak geschreven dat ik de zak heb gehad toen'', zegt Westdijk, ,,maar de realiteit is dat zowel ik als Carel het beter vonden dat anderen de kar bij de nieuwe onderneming zouden gaan trekken. Ook lees ik nu weer dat ik mezelf geheadhunt zou hebben om telkens op de hoogste posten terecht te komen. Maar ach, ik heb zo langzamerhand zoveel eelt op mijn ziel gekregen dat ik me daar niet druk meer over kan maken. Ik heb met Van den Driest altijd heel prettig samengewerkt.''

Dat wordt bevestigd door Van den Driest. Het verschil tussen de twee bij de Vopak-fusie was dat Westdijk nooit de beren op de weg zag die er volgens Van den Driest wel degelijk waren. ,,Klaas is af en toe een tikje ongrijpbaar'', zegt Van den Driest. ,,Hij heeft altijd een doel voor ogen. Die fusie tussen Van Ommeren en Pakhoed moest en zou slagen. Daar twijfelde hij in het begin geen seconde aan. Het liep in eerste instantie wat anders allemaal.''