Rhythm

Door de jaren-tachtig-revival dreigt dat decennium de popgeschiedenis in te gaan als het tijdperk van waterige, steriele synthesizerpop en asymmetrische kapsels, waarvan de popmuziek gered moest worden door de house. Dat is maar deels waar, want In The Beginning There Was Rhythm laat horen dat de latere dansrevolutie rond 1980 al volop ontkiemde in de rafelranden van de Britse pop.

De eerste punkgeneratie van 1977 toonde zich al gevoelig voor de rebelse houding van de reggae, gevolgd door een fikse interesse in andere zwarte stijlen als funk, disco, dub en de `dance' van die dagen. Britse postpunk-groepen als Public Image Limited, A Certain Ratio, Joy Division en The Pop Group gaven in de schaduw van het destijds sombere maatschappelijke klimaat een donkere draai aan die escapistische ritmes. The Pop Group haalde er zelfs Nietzsche bij, toen Mark Stewart met zijn hysterische, onvaste stem She's Beyond Good And Evil zong over een opjuttende funkgroove en ontregelende effecten, terwijl To Hell With Poverty van Gang Of Four – ten tijde van Thatcher geen loze kreet – kracht werd bijgezet door de hoekige discobeat.

Helaas ontbreken belangrijke groepen als Public Image Limited en het later tot New Order gemuteerde Joy Division met de disco-achtige syndrums' op She's Lost Control ('79), evenals de cover door discoqueen Grace Jones. Vrouwengroep The Slits leverde het dub-achtige titelnummer. Van Cabaret Voltaire, Human League en Throbbing Gristle zijn er rudimentaire elektronische experimenten, A Certain Ratio speelt een soort `disco noir' en van 23 Skidoo is er Coup, waarvan de baslijn later opdook in Block Rockin' Beats van de Chemical Brothers.

In The Beginning There Was Rhythm (Soul Jazz SJR CD57) distr. Munich