Volwassen kleuterkunst

Correspondent Viktor Frölke schrijft elke twee weken over zijn leven in New York.

Als ik mijn zoontje ga ophalen van de crèche ligt er steevast een kunstwerk klaar op de materiaalkast. Als het Halloween is, dan ligt er een papieren pompoen. Als het kerstmis is een papieren Santa. Als het Valentijnsdag is een papieren hart. En laatst was het St. Patricks Day, dus ik kon er veilig van uitgaan dat er deze keer een papieren klavertje vier zou liggen. En ja hoor. De opgeplakte groene glitters waren nog nat.

,,Hier, deze is van P.'', zei Luda, een van de (Russische) kleuterleidsters, terwijl ze me het kunstwerk overhandigde. Ik keerde het om. Inderdaad, de naam van onze zoon stond keurig op de achterkant. Er was geen twijfel over mogelijk: dit was P's kunstwerk.

Maar had hij het ook zelf gemaakt?

Njet. P. had er part noch deel aan gehad. Dit ijverige knip- en plakwerk was te danken aan Patricia, de Afrikaans-Amerikaanse kleuterleidster. Patricia type Whoopi Goldberg – is een geweldig mens, omdat ze altijd goedgehumeurd is, en dat is geen geringe prestatie voor wie de hele dag moet doorbrengen temidden van tweejarigen. Maar ze is ons een beetje te goed gehumeurd. Alsof ze op Prozac aan het trippen is. Of iets harders.

,,Waar haal je de energie toch vandaan?'' vroeg ik haar eens, toen ik weer een stapel identieke maskers, gemaakt met ijscostokjes, op de kast aantrof, en er eentje achteloos in de achterbak van de kinderwagen liet glijden.

,,O, dat vind ik leuk!'' riep ze, dansend door de ruimte. De nog aanwezige kinderen keken er niet eens meer van op.

Wat ik eigenlijk wilde weten was of het niet aardiger en bovendien minder arbeidsintensief is om die kids te laten kliederen op een vel papier?

Ik bleek niet de enige ouder die met deze vraag zat. Jake's moeder, die kinderarts is, was het ook al opgevallen dat de handarbeid van de klas weliswaar kunstig was, maar ook – daarom juist – gespeend van iedere creativiteit.

,,Dit slaat nergens op'', zei ze. ,,Patricia verdoet haar tijd, en die kinderen leren niets.'' Zo was het. Maar we durfden er geen van beiden iets van te zeggen.