Takeuchi's rijke, poëtische wereld

Op de flauw belichte witte vloer kruipen vingers onderzoekend over het lichaam van een medemens, een partner. Het eenzame, met donkergrijze modder overdekte paar is in een taaie fragiele mentale worsteling gewikkeld. Hun lijven krommen zich in onwillige, vaak krampachtige vormen. Hun ledematen verstrengelen en maken zich weer los. Hun ogen lijken niets ziend elkaar te zoeken. Het is een moeizaam, maar geen vernietigend proces. Het prikkelt de geest, het verwacht een ultieme oplossing voor alle onzekerheden. Eigenlijk zoiets als die miraculeuze hilarische operatie even tevoren, waarbij een wit geklede, gedistingeerde figuur allerlei storende voorwerpen zonder mes en bloedvergieten uit de buik van een uitgestrekte vrouw heeft gepeuterd.

Aan het werk zijn de vier veertigplus-dansers van het NDT III, die in de nieuwe choreografie van Shusaku Takeuchi een mystieke wereld tot leven brengen waarin een rijkdom aan poëtische en raadselachtige beelden voorbijtrekt. Er wordt een sfeer van wrangzoete verlatenheid gecreëerd, gekoppeld aan een onontkoombare verbondenheid met elkaar, het verleden en de toekomst. Land heet deze nieuwe choreografie, die samen met het twee jaar eerdere gemaakte Sight en het vorig seizoen gecreëerde Windage een avondvullende trilogie vormt. Evenals voor die andere delen schiep Shusaku voor Land het licht, de kostuums en het toneelbeeld. Mark Tegefoss en André Bach componeerden er onder de naam Det Wiehl de muziek voor. Schurende, ongemakkelijke muziek, opgebouwd uit gitaarklanken en mechanische geluidsbronnen, die toch een vertrouwde constante wordt en zo precies weerspiegelt wat er in de dans gaande is. In alledrie de delen gaat het over het doorlopen van levensfases, over het verlies van wat eens was en over het inzicht van de grote waarde van wat er nog is. Over tederheid, over de bij jong en oud altijd aanwezige gevoelens van onmacht, angst, hoop en vervoering. Shusaku roept indringende beelden op in beweging, maar ook in de vormgeving van de ruimte, de belichting. In Land daalt op een gegeven moment een groot doorzichtig scherm neer dat zich vult met rook. Een vredig en tegelijkertijd verontrustend beeld omdat het zowel associaties oproept met lieflijk voortdrijvende wolkenvelden als met kolkende golven en verstikkende rookgordijnen, zoals ook aan het slot de door de ruimte heen en weer zwaaiende keien een bedreiging en tegelijk een geruststellende tijdloosheid vormen.

De NDT III-dansers Sabine Kupferberg, Gioconda Barbuto, David Krügel en Egon Madsen weten met hun doorleefde lijven feilloos ieder facet van Shusaku's droomwerelden een eigen genuanceerde kleur, kracht en tederheid te geven. Een fascinerende en wonderschone trilogie, waarbij het enige jammere is dat die onderbroken wordt door twee pauzes.

Gezelschap: NDT III, productie: Atrilogy bestaande uit Sight, Land en Windage, choreografie, licht koor en kostuums: Shusaku Takeuchi, muziek: Det Wiehl. Gezien 14-3 Lucent Danstheater, Den Haag, toernee t/m 13 juni, informatie: 070-3609931 of www.ndt.nl