Richard Hell

De mate van opwinding die Richard Hell & The Voidoids in 1977 veroorzaakten met hun debuutalbum Blank Generation leek niet meer voor een New-Yorkse rockgroep weggelegd totdat The Strokes vorig jaar hun debuut Is This It uitbrachten. In veel opzichten was Richard Hell de Julian Casablancas van zijn tijd. Als songschrijver en bandleider gaf hij richting aan een Amerikaanse rockrenaissance, terwijl hij om zijn compromisloze uiterlijk tot stijlgoeroe van de punk werd gebombardeerd. Richard Hell (geboren Myers) beschreef zijn borst met kreten als `Please kill me' en bracht Vivienne Westwood op het idee om gescheurde T-shirts tot modeattribuut te verheffen. Al ruim vóór de Ramones propageerde hij het punkethos van drie akkoorden en niet moeilijk doen met The Neon Boys, samen met schoolvriend Tom Verlaine, die als frontman van Television een ander kopstuk van de new wave zou worden.

De dubbel-cd Time documenteert de tien rumoerige jaren waarin Richard Hell zijn stempel drukte op de opkomst en ondergang van de punk. Een live opname uit 1975 laat horen hoe hij met Johnny Thunders (ex-New York Dolls) tekeer ging in The Heartbreakers, de ruige junkiegroep van de later door de Ramones gecoverde drugssong Chinese rocks. Demo-opnamen uit 1977 hebben nog niet de snijdende directheid van het Blank Generation-album, maar ze illustreren hoe Hell zich met zijn Voidoids kon optrekken aan de fantastische gitarist Robert Quine, die kort daarop door Lou Reed uit de groep werd losgeweekt. Ondanks de matige geluidskwaliteit herinnert een hele cd met live opnamen aan de impact die Richard Hell & The Voidoids bij een Londens concert uit 1977 gehad moeten hebben op de verzamelde punks, onder wie de luidruchtig om een toegift schreeuwende Johnny Rotten.

Daarna ging het spoedig bergafwaarts met Hell, die het oorspronkelijke punkgevoel niet meer kon oproepen toen hij naar New Orleans vertrok om met blazers en jazz-invloeden te koketteren. Tegenwoordig is Richard Hell alleen nog als dichter actief. Als fascinerende voetnoot bij Blank Generation laat Time genadeloos horen hoe snel de punkpionier in hem opbrandde.

Richard Hell: Time (Matador/De Konkurrent)