Piet Rogies dans kabbelt vaak voort

Voor choreograaf Piet Rogie blijft ,,het beeld'' zijn eerste liefde, zoals hij recent in deze krant zei. Zijn carrière lang al tracht hij beeldende kunst met dans te fuseren. Maar soms geeft hij het woord volledig aan de dans, zoals in Space of the Shadows. Dat laat hij begeleiden door een compositie van de Japanse Saori Kakizawa, die ook muziek voor twee andere onderdelen van Fruitt(h)ree produceerde. Sferische klanken van onbestemde signatuur die rond en door het strakke en elegante toneelbeeld krinkelen. Helaas kreeg haar esoterische geluidsbrij vat op Rogies choreografie.

Duidelijk herkenbaar zijn twee personages – Jens van Daele en Yanaika Holle – die omringd worden door een koor van dansers. Die fladderen in dubbelduetten of in trioformaties om het duo heen. Aan Van Daeles peinzende gebaren en mimiek valt af te lezen dat hij een alter ego van Rogie moet voorstellen, de danser die filosofeert over kunst, leven en liefde. Maar zo wanhopig en piekerig als Van Daele deze persoon uitbeeldt, is Rogie nooit. Die is veeleer de charmante weifelaar die toch trefzekere passen zet. Dat laatste is in dit werk amper het geval. Veel dans is gezocht grillig en gebroken van beweging.

Nieuw, anders en daarom onwennig voelt Rogies Space of the Shadows aan, een verkenning die mede tot uitdrukking komt in de samenstelling van het gehele programma. Voor het eerst werkt hij samen met gastchoreografen in een tripple bill.

Megumi Nakamura creëerde tot nu toe solo's. Haar groepswerk Once toont weinig samenhang in de compositie en is inhoudelijk onuitgesproken. De ijle, aan de natuur ontleende klanken waar doorheen een hartslag klinkt, zijn gevisualiseerd in abstracte videobeelden, opnamen van zee en duinen. Een enkele keer is de dans impulsief, maar vaker kabbelen de bewegingen voort. Aan dit spanningsloze geheel kan zelfs de in rondjes rennende `figuur in regenjas' (Van Daele) niets dramatisch toevoegen.

Pittig van taal en stevig van vorm is wel Bruno Listopads Storm & Stress. Hij is kampioen in het creëren van gefragmenteerde, grillige en gebroken vormen. Oogstrelend zijn trioformaties waarin de dansers over elkaar heen glijden en rollen of op elkaar hangen en steunen en elkaar soms venijnig pootje haken. Hij speelt met ver uitgerekte balansen, spanning en ontspanning, en dat geeft een fraai contrast aan de overwegend speelse danskunst.

Rogie besluit het programma met de solo To Act, I Come voor Yanaika Holle, gemaakt in zijn `oude' stijl. Alert en sensueel als een opgejaagde hinde danst ze de solo, afwisselend woedend en bedachtzaam, maar kwetsbaar tot slot, als de danseres die moederziel alleen staat tegenover het veelkoppige publiek.

Rogie & Company met Fruitt(h)ree. Choreografieën van Piet Rogie, Megumi Nakamura en Bruno Listopad. Gezien: 15/3 in Theater Lanteren/Venster, Rotterdam. Toernee: t/m juni. Inl.: (010)- 244 09 68 of www.rogie-company.nl