Honorarium advocaat 2

De discussie over `no cure no pay' boeit mij zeer omdat ik zelf als verkeersslachtoffer heb mogen ervaren welke enorme drempels ons `recht'-systeem opwerpt voor benadeelden. Volkomen terecht stelt mr. R.F. Ruers dat er in het geheel geen sprake is van `equality of arms', maar dat het slachtoffer door de huidige wetgever sterk wordt benadeeld.

Maar ik vind het volstrekt onbegrijpelijk dat Ruers de optie no cure no pay volstrekt afkeurt. Hij slaakt een aantal kreten zonder verdere onderbouwing (zo refereert hij naar `uitwassen' in de VS zonder illustratie wat die uitwassen dan wel zijn).

Maar wat mij het meest steekt is dat hij suggereert dat met het invoeren van no cure no pay de normale wijze van procederen onmogelijk zou worden. Voorzover ik heb begrepen blijft dit gewoon mogelijk, alleen krijgt het slachtoffer er een keuzemogelijkheid bij. Ik kan met de beste wil van de wereld niet begrijpen waarom Ruers de slachtoffers deze keuze niet wil gunnen. Zelfs al zou maar een beperkt aantal mensen hier nuttig gebruik van kunnen maken, dan nog zou het de moeite waard zijn. Pas als een situatie bereikt is waarin de toegang tot rechtshulp voor ieder slachtoffer is gegarandeerd (en daar zijn wij nu héél ver van verwijderd!) is no cure no pay overbodig en zal dan ook vanzelf weer verdwijnen. Maar tot die tijd is het een interessante optie voor slachtoffers die nu met lege handen worden weggestuurd.