Honorarium advocaat 1

In zijn artikel over no cure no pay-beloning geeft Eerste-Kamerlid mr. Ruers er van blijk over onvoldoende inzicht in de materie te beschikken en miskent lees: overwaardeert hij de rol van de advocaat in de verbetering van de rechtspositie van de rechtzoekende (NRC Handelsblad, 7 maart).

Ruers betoogt, dat het `no cure no pay-beginsel' in de praktijk niet zou werken en voorts bij invoering van deze honorariumafspraak de advocaten enkel `de krenten uit de pap' zouden pikken.

Om met het laatste te beginnen: rechtseconomisch onderzoek, waarover onder meer is gepubliceerd in het vakblad Verkeersrecht, heeft uitgewezen dat in een `open concurrentiemodel' een dergelijke methode de aldus handelend advocaat helemaal geen (financieel) voordeel zou opleveren. Anders gezegd: de advocaat zal in de competitie met zijn collega's, indien hij op een dergelijke wijze te werk zou gaan, `verlies draaien'. Wat de advocaat zal doen is dat hij een mix zal nastreven van sterke en minder sterke zaken. Verwijzing naar de situatie in Amerika helpt bepaald niet. Schirrmeister heeft in zijn proefschrift `Amerikaanse toestanden in het schadevergoedingsrecht' aangegeven dat no cure no pay-afspraken algemeen zijn toegelaten en in personal injury zaken standaard zijn.

Als Ruers meent dat no cure no pay in de praktijk niet werkt, dan miskent hij dat 's lands grootste rechtshulpverlener op letselschadegebied (behoudens de zogenaamde rechtsbijstandassuradeuren) op deze manier werkzaam zijn. En als Ruers de jurisprudentie, die heeft bijgedragen tot de verbetering van de rechtspositie van het letselschadeslachtoffer beziet, dan zal hij kunnen constateren dat vele van de rechtszaken zijn gefinancierd op basis van dit principe.

Het stelt mij niet gerust, dat een politicus er blijk van geeft niet te weten wat op dit gebied onder de rechtshulpzoekenden leeft. Is dit ook een illustratie van de afstand die tussen de burger en de politiek bestaat?