Broodgewoon

In de Groningse vestiging van Simply Bread viert Joep Habets het eerherstel van de boterham.

Bestaat het boterhamzakje eigenlijk nog, zo'n opalen zakje van vetvrij papier waarin de belegde sneetjes brood mee naar school of het werk gaan? Met het groeien van de welvaart en het krimpen van de bereidheid 's ochtends vroeg de boterhammen te smeren is de Nederlander zijn boterhamzakje, of lunchtrommeltje, steeds vaker ontrouw. Aanvankelijk bekende hij zich af en toe tot een bolletje, eerst wit later bruin. Daarna ging de lunchliefde achtereenvolgens naar het Franse stokje, de kaascroissant, de Waldkornbol, de ciabatta en de bagel. En nu we massaal het brood niet meer van huis meenemen, maar onze lunch in bedrijfsrestaurant of broodjeszaak genieten, is de boterham weer graag gegeten.

Ze zeggen wel dat de lunchcultuur niet bloeit in ons land. Dat klopt als het gaat om de warme middagmaaltijd, zoals die in zuidelijke landen, te beginnen bij België, gedijt. Maar hier floreren de broodjeszaken als nooit te voren en dat is toch geheel in de lijn van de vaderlandse broodtraditie. Broodjeszaken hebben tegenwoordig een formule, zoals Simply Bread© in Groningen. Waarom niet Broodgewoon, om het echt Nederlands te houden?

Het interieur is van een sobere en doordachte vormgeving met roestvrij staal, matglas, spiegels, kunststof tafelbladen en vouwhout. Een van de muren is geschilderd in hetzelfde gifgeelgroen als van het mantelpakje waarin de Britse koningin Elizabeth in Australië haar gouden ambtsjubileum viert. Hier en daar staat een poef. Er liggen glanzende doorbladertijdschriften, waarin de redactionele pagina's de wat minder geslaagde advertenties zijn. In het midden staat een lange tafel op halve barhoogte met krukken er omheen. Tijdens mijn bezoek fungeert hij als de hang-uit van zestien beter gesitueerde dames. Het zou een beleggingsclub uit het Gooi kunnen zijn of een groep kunstminnaressen uit Bloemendaal die de Repin-tentoonstelling heeft bezocht. De enorme foto boven hun hoofden van een man met ontbloot bovenlijf en een bruine boterham in zijn broekband doet enige discrepantie vermoeden tussen de beoogde doelgroep en de gerealiseerde cliëntèle. De andere voel-je-lekker foto's laten vrouwen zien die een kommetje beschermend met beide handen vasthouden en met een suggestie van erotiek afgebeelde etenswaar.

Als de jus d'orange, de kom thee en de abrikozenkruimeltaart (samen vijf euro) komen blijkt dat het er hier verantwoord aan toe gaat. Het gerei bij de thee is een houten roerstaafje en bij de taart een geheel houten vork. Het motto van Simply Bread is niet voor niets `The Natural Food Company'. De thee is net als het brood biologisch, de kaas is natuurgerijpt, de eieren zijn scharreleieren en de zalm is ambachtelijk gerookt. Hoewel er op zalm, vrijwel altijd kweekzalm, uit oogpunt van biologische zuiverheid heel wat is aan te merken.

Over de mate van biovriendelijkheid van de rest van het assortiment geeft de kaart geen uitsluitsel. Het aanbod is overzichtelijk. Er zijn sandwiches, clubsandwiches, ciabatta's met gedroogde tomaat, bagels, salades, fruitsappen en zoetigheden. Het broodbeleg is deels klassiek, deels creatief. Zo is er de `Club oriëntal' met onder meer kerriechutney, eendenborst, taugé en krokante uitjes. Ik houd het bij `Dé club sandwich' (5,65 euro, per fax besteld 5,67 euro), een klassieker maar wel in `onze stijl'. De driedubbeldekker moet zonder bestek – bestaan er geen houten messen? – naar binnen worden gewerkt. Dat vereist een grote bek. De clubsandwich is een bescheiden versie van de klassieker, met flinterdunne plakjes kipfilet van vleessnijwarenkwaliteit, mild gezouten Zeeuws spek, scharrelei in de vorm van een salade, tomaat en `remoulade' die als coleslaw een geloofwaardigere indruk zou maken. Ik heb betere clubsandwiches gegeten, maar deze is wel aangenaam licht en fris. Voor de abrikozentaart met ambachtelijke uitstraling geldt hetzelfde. De natuurlijke smaken moeten het doen.

Om een lastige keuze te ontlopen, neem ik zowel de tiramisu als de chocolademousse (beide 2,25 euro, per fax besteld 2,26). De mousse van pure chocolade is niet homogeen gemengd en er zit een enkel hard stukje in. Dat is niet helemaal zoals het hoort maar daardoor wel erg zelfgemaakt. De tiramisu is fraai van consistentie maar mist de pit van sterke koffie en likeur. Uit de vitrine gaat een dubbele sandwich mee voor thuis. En zo ga ik toch nog over straat met een papieren zakje boterhammen.

Simply Bread, Folkingestraat 13, Groningen, 050-3116175, www.simply-bread.com (Ook in Maastricht en binnenkort elders in Nederland.)