Sterfshow

NEW YORK. Zoals het Pentagon leugens verspreidt, die door ijverige journalisten worden omgezet in canards, om de oorlog te winnen, zo verspreiden wij desinformatie over ons leven om onze oorlog te winnen.

De doktoren weigerden mijn vriendin en verloofde, Elayne, informatie te verschaffen over haar toestand. Ze had al een tweede opinie gevraagd, een derde, een vierde, nu was ze op weg naar haar vijfde. Meer dan twintig faxen had ik voor haar verstuurd naar alle kankerspecialisten van de stad. Foto's had ik van het ene ziekenhuis naar het andere getransporteerd, omdat ze ervan overtuigd was dat de doktoren niet goed bij hun hoofd waren.

,,Ik mankeer niets'', zei ze, ,,er is sprake van een misverstand.''

Moet een dokter zijn patiënt vertellen, ,,ik geef u nog zes weken, hooguit acht?'' Ben je niet beter af zonder die kennis?

Moet je je geliefde vertellen, ,,ik geef je nog zes weken, hooguit acht, en dan is het mooi geweest?''

De resultaten van bloed- en weefseltesten bestudeerde ze met behulp van een dik medisch handboek. En in die resultaten zag zij de samenzwering die de medici tegen haar hadden aangespannen.

,,Ze discrimineren oude mensen, maar ik zal er een boek over schrijven'', zei ze. ,,Wie hebben je gediscrimineerd?'', vroeg ik. ,,Het laboratoriumpersoneel'', zei ze.

Hoe oud ze was wist niemand, want haar leeftijd had ze al drie keer bijgesteld. De laatste keer had ze met pen ook de geboortedatum in haar paspoort veranderd, wat voor aanzienlijke vertraging bij de douane zorgde.

Men zou vrouwen, en ook mannen die daar behoefte aan hebben, de mogelijkheid moeten verschaffen hun geboortedatum eens in de vijf jaar bij te stellen, zoals bedrijven winstverwachtingen bijstellen.

Toen ze tien dagen geleden uit het ziekenhuis was ontsnapt, of ontslagen, daarover lopen de meningen uiteen, begon ze mij te achtervolgen. In eerste instantie telefonisch, wat ook inhield dat ze de restaurants die ik frequenteerde, opbelde met de vraag of ze mij de laatste tijd hadden gezien. En als ze me weer zouden zien of ze me dan een kopje rozenwater wilde serveren om mijn handen in te wassen, want ik had, riep ze vervolgens hard door de telefoon, ,,bloed aan mijn handen''.

Dat laatste wil ik niet ontkennen, maar wat gaat dat een restaurateur aan?

Aangezien het telefonisch achtervolgen haar niet genoeg bevredigde, ging ze over op fysiek achtervolgen. Ze bezocht plaatsen waarvan ze wist dat ik daar ook wel eens kwam. Af en toe werd ik ingelicht door een behulpzame maître d'hótel die zei, ,,ze is hier geweest, ze zocht je, gaat het wel goed met haar?''

Ook maakte ze er een gewoonte van, hoe koud het ook was, op het terras van een nabijgelegen koffiehuis te gaan zitten in de hoop dat ik voorbij zou komen.

,,Heb je dan echt geen compassie?'', vroeg ze toen ik langskwam, ,,kan het je niets schelen dat ik aan het sterven ben, nu je me hebt uitgeperst als een sinaasappel?''

,,Ik dacht dat je juist niet aan het sterven was.''

,,Of ik aan het sterven ben of niet gaat je niets aan, want jij hebt bloed aan je handen. En overigens, jij bent van top tot teen een exponent van de middenklasse, verder dan de eerste verdieping zul je nooit komen. Jij verveelt me, en ik ben te oud om me nog te laten vervelen.'' Daarop draaide ze me haar rug toe.

De behandeling van haar gezwel of gezwellen, ook daarover liepen de meningen uiteen, kon niet beginnen omdat ze de deskundigheid van ongeveer alle kankerspecialisten van de stad in twijfel had getrokken. In een paar gevallen had ze zelfs bezworen dat de dokter zijn medische diploma's had vervalst.

Misschien was ze aan het sterven, maar dan wel op een bijzonder strijdvaardige manier. Overigens maakte ze niet de indruk de dood erg serieus te nemen. Wat me niet had moeten verbazen, de doktoren die de dood wilden bestrijden had ze ook al niet serieus genomen.

,,Ze willen me alleen naakt zien'', had ze verklaard, ,,dat is alles. Maar al gaven ze me een miljoen, dan zou ik nog niet met ze naar bed willen.''

Ik verveelde haar dan wel, maar dat weerhield haar niet om haar achtervolgingspogingen voort te zetten.

Drie keer per dag wisselde ze van tactiek.

,,Ik heb mijn appartement alvast op jouw naam laten zetten'', zei ze, ,,je hebt er hard genoeg voor gewerkt.''

,,Wat bedoel je daarmee?''

,,Je bent eigenlijk mijn type niet. Als ik een paar jaar jonger was geweest, had ik hooguit wat met je gespeeld.''

Per post ontving ik foto's van haar uit de jaren vijftig. De foto's zaten in een lijst waarop dinosaurussen waren geschilderd en daaronder stond in sierlijke letters: ,,Lang geleden.''

Zoals mijn moeder vroeger bars en cafés in Amsterdam had afgebeld om te controleren of ik daar zat en mij dan sommeerde om naar huis te komen, zo ging de vrouw die de dood niet serieus nam de horeca van New York af, om mijn levenspad te volgen.

Mannen hebben sterke vrouwen nodig. Ik ben ervan overtuigd dat de vernedering van de man door de vrouw, bij voorkeur een verbale, maar als het niet anders kan ook een fysieke, de wereld beter maakt.

Op het hoogtepunt van de achtervolgingen arriveerde de Regenworm in de stad om haar verjaardag te vieren.

Elayne mocht de dood dan niet serieus nemen, de Regenworm nam ze zeer serieus. Het was zaak die twee uit elkaar te houden.

Het gevoel een mislukkeling te zijn heeft mij nooit verlaten. Elk klein succesje was niet meer dan een druppel op de gloeiende plaat.

Het bloed dat aan mijn handen kleeft laat zich niet afwassen.

Door mijn wandaden steeds weer om te zetten in schoonheid hoopte ik op vrijspraak. Maar lezers en critici spreken niet vrij. Ik bepleit mijn zaak aan het verkeerde hof.

Als verrassing was een vriend van de Regenworm overgevlogen uit Amsterdam. Een platonische vriend, anders denkt men verkeerde dingen. Hij had een kort afgeknipte spijkerbroek voor haar meegebracht.

Benen en billen heb ik altijd serieus genomen. De rol van clown die ik vertolk hoort bij de desinformatie die ik moet verspreiden, maar over de paar zaken die ik serieus neem mag geen misverstand bestaan.

Om twaalf uur werden de cadeaus overhandigd.

De Regenworm paste het broekje aan in een restaurant, waar Elayne vroeger regelmatig met mij kwam. Elayne kende de eigenaar goed, ze was zelfs een paar keer met hem naar Italië geweest. Tegenwoordig hield hij haar op afstand.

Elayne's fantasie was voor de meeste mensen in haar omgeving een hinderpaal. Maar niet voor mij.

Terwijl de verjaardag werd gevierd, verwachtte ik ieder moment Elayne te zien binnenkomen. Ze had al een paar keer gezegd, ,,ik wil tijdens het dessert sterven''. Haar obsessie met voedsel ging zo ver dat ze begonnen was het ziekenhuiseten te recenseren in plaats van zich te laten bestralen. ,,Voor een ziekenhuis was het eten best goed'', zei ze, ,,misschien kun jij mijn artikelen in Nederland publiceren.''

Het gevoel betrapt te kunnen worden zou mij nooit meer loslaten. Leven was illegaal. Je deed het als niemand keek, onder de grond.

We dronken op de verjaardag van de Regenworm. We gingen op de foto met het personeel.

En elke keer als de telefoon ging, dacht ik, dat is Elayne. Ze komt nu naar ons toe om te sterven. Ze zou er een mooie show van maken. Als ze mij niet kon hebben, dan niemand. Het verhinderen van andermans genot doet de mens deugd.

,,Voor jou'', zei de Regenworm, ,,zou ik wel met een andere man naar bed willen. Maar alleen om je een plezier te doen. Zo'n straf is dat niet voor mij, en ik zou echt mijn best doen er een mooie show van te maken.''

Vastgebonden moeten toezien hoe je vriendin met een andere man neukt, zo stel ik het me voor: macht.