Marianne Faithfull

,,Mijn jongens'', noemt Marianne Faithfull de veel jongere popsterren die haar bijstaan op het album Kissin Time. Faithfull (55) krabbelde letterlijk op uit de goot om de draad op te pikken van jaren zestig-successen als As tears go by. Net als Jagger & Richards toen, spant ze nu Beck, Billy Corgan, Jarvis Cocker, Damon Albarn en andere bewonderaars voor haar karretje. Het resultaat is op zijn best wisselvallig, vooral als er een dansbeat of (o gruwel!) een raptekst in het spel is. De popjongens vergeten bijna allemaal dat Faithfull zich heeft ontwikkeld tot de voornaamste Kurt Weill-vertolkster van het Engelse taalgebied, met de levenservaring en de gebarsten stem om inhoud te geven aan tragische liederen.

Kissin Time kent maar een paar momenten met diepgang: de sobere ballades Like being born en Nobody's fault but mine van Beck, de samenwerking met Dave Stewart in het aan een gedoemde collega gewijde Song for Nico en de dramatische kitsch van Sliding through life on charm, een op Faithfulls lijf geschreven lied dat Jarvis Cocker zo met zijn eigen groep Pulp had kunnen zingen. De andere jongens blijven daar ver bij achter, omdat ze verschrompelen naast een zangeres met een zo imposante levensloop.

Marianne Faithfull: Kissin Time (Virgin)