Dolfijn

Een meisje ging op zoek naar een dolfijn.

Ze wou een keer vragen of ze met de dolfijn mocht zwemmen.

Ze ging naar de rand van het bos.

Daar begonnen de duinen.

Ze had een tas met zwemspullen mee, want ze kon heel goed zwemmen.

Ze deed haar zwemspullen aan.

Ze dacht dat niemand haar zag en dat was ook waar.

Ze liep nog een stukje verder, toen zag ze de zee.

Ze liep het water in en toen begon ze met zwemmen.

Ze ging koppie onder en zag opeens een staart.

Ze dacht: zou dit de staart van een dolfijn zijn?

Ze zwom nog een stuk verder.

Ze sloop zo zachtjes dat de dolfijn haar niet zag.

Ze vroeg aan de dolfijn of ze een keer met hem mocht zwemmen.

De dolfijn zei: ,,Ja.''

,,Weet je wat?'', zei de dolfijn ,,Je mag wel op mijn rug zitten.

Weet je waar ik woon?''

,,Nee'', zei het meisje.

,,Kom maar, ik laat het je zien en dan geef ik je gelijk een kadootje.

Doe je ogen maar dicht.

Dan tel ik tot drie en dan mag je je ogen open doen.''

Dat deed het meisje.

De dolfijn telde tot drie en toen deed het meisje haar ogen weer open.

Opeens zag ze een hele mooie stenen dolfijn staan.

Toen zei de dolfijn: ,,Dit is je kadootje.''

,,Wil je weer terug naar huis?'', vroeg de dolfijn.

,,Ja'', zei het meisje.

,,Dan breng ik je snel weer terug.''

Hij zwom zo snel als hij kon weer terug naar het strand.

Toen ging het meisje weer terug naar het bos en ze zwaaide nog even.

Eigen verhaal dat Annabel Schipper (5 jaar) vertelde aan haar oma