Verloren in Manhattan

De Britse regisseur Ridley Scott (1937), maker van de ruimteveerhorrorfilm Alien (`In space no one can hear you scream'), de archetypische vrouwen-road movie Thelma And Louise en de sf-klassieker Blade Runner, werd in de jaren tachtig door critici gelaakt vanwege zijn verzorgde visualisaties. Ex-kunstacademiestudent en decorontwerper Ridley kwam immers net als zijn broer Tony uit de wereld van de dure hoogglanscommercials en zijn bloeiende carrière viel min of meer samen met de oppervlakkige beeldcultuur die het muziekstation MTV introduceerde. Allemaal suspecte zaken in criticusland, hoewel Scott jarenlang films van niveau afleverde en over het gebrek aan waardering van het journaille dan ook regelmatig zuur zijn beklag deed.

De meest elegante film uit Scotts oeuvre is merkwaardig genoeg zijn minst bekende: Someone To Watch Over Me uit 1987. In deze door Steven Poster superieur gefotografeerde thriller moet de New Yorkse rechercheur Mike Keegan (Tom Berenger) dag en nacht de puissant rijke Claire Gregory (Mimi Rogers) beschermen, die als toevallige kroongetuige van een moord met de dood wordt bedreigd. Scenarist Howard Franklin en Scott plaatsen de ongecompliceerde familieman uit de Bronx in de hem vreemde wereld van Manhattan-chic, waar Keegan gaandeweg valt voor de gecultiveerde, eenzame Claire en moet kiezen tussen haar en zijn pittige echtgenote Elly (Lorraine Bracco). Onkarakteristiek voor het genre verdwijnt het thrillerelement soms ver naar de achtergrond ten faveure van de onmogelijke, film noir-achtige romance tussen twee figuren uit verschillende werelden. Aan de vloeiende beelden is een sfeervolle soundtrack gekoppeld, waarop jazzstandards (zoals het Gershwin-nummer waarnaar de film is vernoemd) en lyrische aria's als Viens, Mallika uit Léo Delibes' opera Lakmé elkaar aanvullen. Perfect gecast: de bescheiden getalenteerde, maar hier zeer effectieve ruwe bolster Berenger en de schone Rogers (in een grijs verleden ooit nog Mevrouw Cruise), die Claire als een solitair, tragisch personage gestalte geeft. Someone To Watch Over Me heeft iets bijzonders waarop je moeilijk de vinger kunt leggen. Laten we het een ouderwetse romantische allure noemen, en er met een glas goede whisky in de stille nachtelijke uren nog eens bij wegdromen.

Someone To Watch Over Me (Ridley Scott, 1987, VS), Ned.1, 0.02-1.42u.