Kim (15) heeft tweehonderd cd's

Jongeren kopen minder cd's omdat ze die te duur vinden. Muziek van internet halen en zelf schijfjes branden is bijna gratis en net zo makkelijk. ,,Op mijn vorige school was ik dé cd-dealer.''

De vierdeklassers van het Rotterdamse Rudolf Steinercollege kopen al jaren geen cd's meer. Waarom zouden ze, als ze via uitwisseldienst Kazaa – want dat internetprogramma gebruiken ze het meest – vanuit hun slaapkamer gratis een cd kunnen samenstellen. Kim Ton (15), met blonde paardenstaart, heeft thuis ,,een stuk of tweehonderd'' cd's. Ze zien er allemaal hetzelfde uit, goudkleurig en met een stift de naam van artiest en album erop. Tweehonderd dezelfde hoesjes.

Rogier Nelisse (15) verdiende een paar jaar geleden nog geld met het opnemen van cd's voor klasgenoten. Een tientje per stuk vroeg hij. ,,Op mijn vorige school was ik dé cd-dealer''. Nu kan hij er geen geld meer voor vragen. Thomas Besseling van 16 (drie branders thuis) schat dat driekwart van zijn klasgenoten inmiddels internet heeft, de helft heeft een of meer branders thuis. Nog steeds worden cd's uitgewisseld, maar voor een euro of twee, om de kosten van een blanco schijfje te compenseren. Je eigen album samenstellen en binnenhalen via internet is de laatste jaren nog makkelijker geworden door nieuwe en goedkopere cd-branders en sneller internet. Vorig jaar werden twee keer zoveel blanco cd's als muziek-cd's verkocht.

De vijftienjarige Camile Laupman (twee huizen, drie branders) is de enige van het schoolpleingroepje die nog af en toe in een platenwinkel komt om een nieuwe cd te kopen. Alleen als hij hem ,,echt héél graag'' wil hebben. ,,Het is toch mooier om het origineel te hebben'', zegt hij. Hij heeft zeventig cd's, waarvan twintig originelen. ,,Maar jij rookt niet'', is het commentaar van zijn klasgenoten. Camile wast af in een restaurant en verdient daar bijna zeven euro per uur mee. Hij is de enige die zich af en toe een cd kan veroorloven.

De albumverkopers moeten om de gunst van jongeren opboksen tegen de verkopers van mobiele telefoons en scooters. Maar die zijn niet ook gratis te verkrijgen. ,,Ook klassieke cd's worden uitgewisseld, maar die markt is veel kleiner'', zegt directeur Alex Bisi van Sony Music in Haarlem. De fabriek sluit op termijn en wijt de neergang aan de ruilhandel.

De vierdeklassers weten dat het niet mag, kopiëren voor anderen. Ze weten dat platenmaatschappijen en misschien uiteindelijk `hun' artiesten er de dupe van worden, maar de verleiding is te groot. ,,Ja, jammer hoor'', zegt Thomas. ,,Als je sigarettenpakjes voor één euro kan kopen, koop je toch ook geen Marlboro's omdat het anders zo zielig voor ze is?'', zegt Camile.

Tegen het kopiëren van albums en singles kunnen de platenmaatschappijen weinig doen. De albums mogen namelijk voor eigen gebruik gekopieerd worden, waardoor technieken om cd's voor kopiëren te behoeden verboden zijn.

Margien Willemsen (17), uit de vijfde klas, zegt dat het vooral jongens zijn die cd's opnemen. ,,Meisjes doen dat niet zo vaak. Sommigen zijn a-technisch.'' Drie jaar geleden brandde hij de meeste cd's van andere cd's, muziek van internet afhalen duurde toen erg lang. Maar volgens Willemsen zijn de ,,technieken op internet geavanceerder geworden''. Zelfs de blanco cd's heeft hij niet meer nodig. ,,De meeste cd's en mixen laat ik op mijn computer staan.''

De vierdeklassers zeggen dat ze best de originele cd's zouden willen kopen. Het scheelt tijd en werk, en de hoesjes zijn mooier. Maar dan zou een album vijf, hooguit tien euro mogen kosten. Voor hun verjaardagen vragen ze namelijk wél originele cd's.