Iro Haarla & Pepa Päivinen

Het is passend dat Yarra, yarra is opgenomen in de week voor kerst 2000 – de koudste en donkerste dagen in Finland. Edward Vesala was toen net een jaar dood en met dit album brengen zijn vrouw Iro Haarla en naaste medewerker Pepa Päivinen een ode aan de leider van het roemruchte Sound and Fury Orchestra. De duetten zijn ballads uit het vriesvak van de ziel. De combinatie van Haarla's piano en harp en Päivinens saxofoons levert een bijzonder intiem maar onsentimenteel geluid op. Het verlies van de muzikanten is bijna tastbaar. In het volksmuziek-achtige Sparkling Eyes klinkt ook hoop door en het stormachtige Fenix vertolkt het geloof in Vesala's wederopstanding.

Hoewel Päivinens sax nogal herinnert aan Garbarek en Haarla soms heel melodieus uit de hoek komt, heeft Yarra, yarra weinig van doen met wat normaal doorgaat voor jazz. Zoals ook past bij een eerbetoon aan de man die ooit een plaat maakte met de titel Ode to the Death of Jazz. De muziek is zoals de aboriginal-titel al aanduidt: Yarra, yarra – vloeiend, vloeiend.

Iro Haarla & Pepa Päivinen: Yarra, yarra (November Music, NVR 2017-2) Distr Culture.