Column

Supporter

Tim Bakens is een verdediger van De Graafschap. Hij ergerde zich gistermiddag wild aan Nikos Machlas, de zwaluw van Ajax. Het is aandoenlijk om te zien hoe de Griek steeds neergaat en daarna biddend zijn handen heft. Ook het bijna huilend verongelijkt kijken richting scheids is erg om te lachen. Wat een clown. Gisteren probeerde Nikos weer een paar keer een pingel te versieren. Ajax onwaardig! Zijn vallende ziekte viel na de zoveelste keer totaal verkeerd bij de aardige Bakens. In de eerste helft werd het zelfs bijna knokken. Van Halst moest sussen.

Machlas maakt niet alleen het bidgebaar na een fopduik, maar ook na een gemiste kans en helemaal na een kans die hij niet eens had kunnen missen. Wij, domme trouwe supporters, zien al jaren heel veel van dit soort gemiste kansen en zijn er aan gewend. Bakens zag de kinderlijke blunders ook en kreeg een idee. Hij wilde de Griek verschrikkelijk vernederen.

In de rust, nippend aan de hete Pickwickthee, heeft hij het bedacht: ik doe die gozer van negentien miljoen een keer voor hoe je moet scoren. Niet vallen, maar schieten. We verliezen toch, dus we kunnen het hebben.

De tweede helft was nog geen 50 seconden oud, de bal werd door een Ajacied voorgezet, Bakens nam hem vol op zijn slof en joeg het leer onhoudbaar in de bovenhoek. Dit alles onder het motto: zo doe je dat, Griekse komediant. Hij had zaterdagavond goed naar Seedorf gekeken. Er was geen twijfel. Deze bal kreeg hij niet verkeerd op zijn schoen, maar hij joeg hem doelbewust spijkerhard in de touwen.

Op de tribune werd hard gelachen, we zagen Machlas juichen, maar eigenlijk was hij door superboer Bakens ultiem vernederd. Het was poëzie, humor voor hooggeschoolden. Tim deed het de chronisch missende spits van de Nederlandse kampioenskandidaat een keer voor. Ik was de enige die het begreep en maakte vanaf mijn stoeltje een diepe buiging naar de Achterhoeker. Het is een speciaal gevoel voor humor, maar ik hou er wel van.