Een brandend toetsenbord

Humor waar iedereen het over heeft. Koot en Bie, daar praatten de mensen de volgende dag met elkaar over. Sommige afleveringen van Jiskefet werden een cult. Maar maandagochtend vroegen mensen niet aan elkaar of ze de laatste Poelmo hadden gezien. En de mensen praten vandaag niet na over de laatste Waardenberg en De Jong, de nieuwste poging op Nederland 3 om het publiek aan het lachen te brengen. Tussen Koot en Bie en hun opvolgers gaapt een grote kloof. Waardenberg en De Jong hadden vroeger een grappige theatershow waarbij ze in de touwen hingen en apentrucs uithaalden, maar lui tv-publiek is moeilijker aan het lachen te brengen dan een gespannen zaal. Dat lukt wel in het Britse Smack the Pony, anderhalf uur eerder, korte sketches door en over vrouwen. Hilarisch.

Waardenberg en De Jong ziet er duur uit, attributen, pruiken, is geserreerd gespeeld Wilfried de Jong kan lang en heftig neutraal kijken – maar zodra je denkt ,,en nou komt het'', is het afgelopen. Nog indirecter dan Kamagurka. Alsof de deelnemers bang zijn om te blunderen met verkeerde grappen. Dan maar geen pointe. Een klant komt in een cactuswinkel en vraagt naar een cactus. ,,Hebbiknie'', zegt de verkoper. De klant kijkt verbaasd rond, want ja, hij ziet alleen cactussen. Dat gaat nog zo een poosje heen en weer en dan is het alweer afgelopen. Te abstract voor het dagelijkse leven.

De afsluiting van de show bestaat uit riskante poephumor. Een nette man met stropdas zit onder een wc en krijgt poep en wc-papier op het hoofd. De poeper groet en daar blijft het bij. Geen parallel met gewone vernederende, stropdas-situaties. Elke week moet een andere bekende Nederlander de show afpoepen. Gisteren Huub Stapel. Geen onverwachte wending. Dan wordt dat wel erg rottig op den duur.

Zet daar Smack the pony tegenover, herkenbaarder en uit het leven gegrepen. Een vrouw zit aan een toetsenbord dat plotseling in brand vliegt. Ze blijft rustig zitten bij het hoge vuur en vraagt aan een collega wat ze moet doen. Die legt haar uit dat ze eerst de help-functie en dan de volgende toets etc. De vlam wordt steeds lager en gaat dan uit met een bekertje koffie. ,,Ja, je hebt de toets `verwoest het toetsenbord' ingedrukt, dat is mij ook wel overkomen'', troost de helpende vrouw. Briljant: de absurde alledaagsheid van de grillige computer en dat alles binnen een minuut. Waardenburg en De Jong zouden alleen dat toetsenbord minutenlang laten branden en verbaasd kijken.

Bij Koot en Bie zorgde Koot voor het absurde tintje, meestal door een uitdrukking. Als Koot als vertegenwoordiger langs de deur ging, zei hij niet `portefeuille' maar `portefeule' op zo'n pregnante eu-toon en dan schoot ik alweer in de lach. Verleden tijd.

Lachen moest ik om Buitenhof. PvdA-Kamerlid Rob Oudkerk, bekend van tv-spelletjes, begenadigd speler in het enquête-theater, is op het schild van zijn partij geheven. Haar met gel, gekamd, afgeslankt, assertieve oogopslag. Geslaagd als lijsttrekker voor Amsterdam. Dat wil zeggen: Sint Joris had niet de vuurspuwende draak Fortuyn verslagen, maar de pruttelende marktkooplieden Tedje van Es en zn. Trots vertelde hij gisteren over zijn campagnestrategie (,,veel luisteren''). Hij heeft zoveel geluisterd dat ik niemand ken die weet waar de Amsterdamse campagne over ging. Oudkerk is zo tevreden over zichzelf dat hij na een wethouderschap terug wil naar de Haagse politiek. Hij gaf wel toe dat hij tegen Fortuyn ook ,,een paar zetels zou hebben verloren''.

Vervolgens kwam de bekende lobbyist voor Heineken bier, Hans Wiegel, bescheiden solliciteren naar het premierschap, met alle voorbehoud uiteraard. Als het hem werd gevraagd, zou hij het overwegen. Een derde kandidaat dus naast Melkert en Fortuyn. Wist precies wat de VVD moest doen. Nooit geweten dat hij zo'n groot bestuurder was. Hij formuleert wel pregnant. Laat ik het zo zeggen, zeg maar: kom daar maar eens om in Den Haag. Het kan wél zo zijn. Niet meer zeggen dan je wil en toch zin op zin scoren en de interviewer de baas zijn. Even zeldzaam als humor.