Ambitie

Journalisten van Nederland, rectificeer nooit te snel als Jan Nagel daarop aandringt.

Op 3 november 2001 schreef Nagel in het Hollands Dagboek in deze krant: ,,Met meer dan normale interesse pak ik NRC Handelsblad. Op de persconferentie heb ik Frits Abrahams ontmoet. Hoe vaak ik ook beweer dat ik de Tweede Kamer niet in wil, hij bleef dat tegen beter weten in maar steeds schrijven. Je kans vandaag om het te rectificeren, heb ik Abrahams toegevoegd.''

Nagel had die week op een persconferentie zijn autobiografie Boven het maaiveld gepresenteerd met zijn nieuwe idool Pim Fortuyn aan zijn zijde. Tevoren was hij grommend op me afgekomen met de mededeling dat het nu eindelijk eens afgelopen moest zijn met mijn speculaties over zijn machtsambities. Het zat hem zó hoog dat hij zijn opmerkingen aan mijn adres zelfs tijdens de persconferentie herhaalde.

Gisteren, op het congres van Leefbaar Nederland, kwam definitief vast te staan dat Nagel zich heeft gekandideerd voor de Tweede Kamer: hij staat tiende op de lijst.

Stel nu eens dat ik destijds had gerectificeerd. Dan had ik nu mijn rectificatie moeten rectificeren met een tekst als: ,,Ooit heb ik geschreven dat Nagels ambities zich uitstrekken tot het Binnenhof. Daarna heb ik dit teruggenomen met de mededeling dat Nagel niets liever doet dan de belangen van de gemeente Hilversum dienen. De werkelijkheid dwingt mij helaas om ook deze mededeling weer terug te nemen, aangezien Nagel opeens weer wél naar het Binnenhof wil. Of er in de toekomst nog meer rectificaties zullen volgen, hangt af van de carrièremogelijkheden van Jan Nagel.''

Is er iets op tegen als iemand de Tweede Kamer in wil, of lijsttrekker wil worden (wat Nagel volgens mij aanvankelijk ook heeft geambieerd?). Nee, als hij daarvoor de capaciteiten heeft, moet hij het vooral proberen. Het misleidende van mensen als Nagel is alleen dat zij steeds de neiging hebben hun ware ambities te verdoezelen. Of hebben ze zo weinig zelfkennis dat ze niet beseffen welke ambities ze hebben?

Hoe het ook zij, bij Nagel voel ik voortdurend de behoefte zich altruïstischer voor te doen dan hij is. Ik durfde destijds mijn voorspelling te doen omdat ik op grond van journalistieke ervaringen met hem wist dat het hem altijd in de eerste plaats om (eigen) macht en invloed gaat. Hij gaat er nu prat op dat hij Fortuyn heeft laten vallen, maar dat deed hij alleen omdat de pressie van buiten én binnen zijn partij hem daartoe dwong.

In zijn autobiografie suggereerde Nagel ook dat hij wethouder van Hilversum wilde blijven. ,,Een klein jaar is te kort om een goed beleid uit te werken.'' Hij koos `uit volle overtuiging' voor Hilversum, want `er is continuïteit in het bestuur nodig'.

Nog geen vijf maanden later zei hij tegen Hilversum: ik wil veertien zetels houden, anders stap ik op als wethouder (en ga ik naar Den Haag, dacht hij). De continuïteit in het bestuur was opeens niet zo belangrijk meer. De Hilversummers luisterden aandachtig naar hem en lieten hem als een baksteen vallen: van 14 naar 9 zetels.

De ambitie had zichzelf verslagen.