Verloren jaren van Kok 6

Het artikel van Paul Scheffer is onder de maat: een rijtje zogenaamde problemen opnoemen, oorzaken aanwijzen zonder bewijsvoering en dan aangeven hoe het anders zou moeten.

Een gemakkelijke manier van redeneren, want hij signaleert die problemen waarvoor hij waarschijnlijk tevoren al een oorzaak bedacht had. Het klinkt allemaal plausibel, maar het is de treurigheid ten top. Scheffer vergeet bijvoorbeeld dat het speelveld van Kok zowel in 1994 als in 1998 erg klein was omdat Kok met de VVD in zee moest.

Ook met zijn bijdrage blijf ik als kiezer (nog) in de kou staan. Ook, want met de informatie uit de media kan en kon ik al geen koek bakken. Voorbeelden: uitspraken over de multiculturele samenleving, het WAO-geruzie, de nieuwkomers in de politieke arena. Dan nog het grote aantal politieke partijen waaruit ik moet kiezen. Ik voel me als burger in een spagaat: voor mezelf opkomen en de `plicht' om in de publieke ruimte ook wat te doen, o.a. door naar de stembus te gaan (Dat doe ik, want zo ben ik opgevoed en ik vind zelf ook dat ik moet gaan).

Om op dat speelveld van Kok terug te komen, ik zou het prettig vinden als er politieke figuren zouden zijn die vanuit hun visie en idealen hun rol en hun mogelijkheden in de politiek duidelijk willen maken. En dat zij in overleg met het publiek problemen willen formuleren en hun politieke oplossing daarvoor geven.