Verloren jaren van Kok 4

Paul Scheffer laat gedeeltelijk zien hoe men aan de basis van veel theoretische en praktische vergissingen een scheiding tussen de openbare en de persoonlijke ethiek aantreft. De openbare ethiek wordt vooral gezien als een geheel van procedures en regels en beperkt zich voornamelijk tot naleving van constitutionele normen en het respecteren van de Grondwet en andere wetten. De persoonlijke ethiek wordt beperkt tot de privé-sfeer, zonder enige politieke of financiële uitingsvormen. In werkelijkheid echter is er maar één ethiek die zowel publieke als particuliere kanten heeft hoewel deze niet waterdicht te onderscheiden zijn. Tevens moeten ze naar mijn mening ook niet al te los van elkaar gezien worden. Als iemand niet eerlijk of zuiver is in zijn persoonlijke of gezinsleven, is het onwaarschijnlijk dat hij of zij dit wel zal zijn in de publieke sfeer omdat hij of zij de morele sterkte zal missen om handelingen aan te pakken die tegelijk rechtvaardig en moeilijk zijn; of om gedragingen te vermijden die verleidelijk zijn doordat ze een onmiddellijk voordeel brengen maar op den duur wel de mensen corrumperen en het algemeen welzijn ernstig benadelen.

Tegelijkertijd, als iemand zich op het openbare vlak niet naar behoren gedraagt, zal die existentiële ontwrichting zich vertalen naar de meer intieme en persoonlijke relaties, zoals deze zich manifesteren in de onevenwichtige familiesituaties van vele personen die verplicht zouden moeten zijn op grond van de autoriteit die ze vertegenwoordigen, een onberispelijk gedrag te vertonen.