Verloren jaren van Kok 2

Paul Scheffer vertolkt met zijn artikel perfect mijn persoonlijke ongenoegen. Iedere politieman, verpleegkundige, onderwijzer of jongerenwerker kan tot in detail vertellen wat er mis is en hoe het beter kan. Maar deze zo waardevolle praktijkervaringen van professionals uit het veld worden al jaren in de Haagse wind geslagen. Dat is voor mij als burger een van de meest onbegrijpelijke en ergerlijke misstanden in ons poldermodel. Er bestaat echt een ivoren toren en alle communicatiekanalen naar boven zijn afgesneden.

Als het gaat om wachtlijsten in de zorg, georganiseerde misdaad, jeugdbendes, het immigrantenvraagstuk, de WAO of problemen in het onderwijs, lijken verantwoordelijke politici de Tweede Kamer incluis in hun daadkracht te verkalken. Ze worden getroffen door een collectieve naïviteit, zijn onwetend, bagatelliseren de zaak of als ze echt met de neus op de feiten worden gedrukt zijn ze `geschrokken'. Niet van de feiten natuurlijk, maar omdat de zaak publiekelijk op hun bordje is gelegd. Daarna komen er de onderzoek- en adviescommissies en verdwijnt het probleem in de paarse smeltpot van compromissen en gedogen.

Ondertussen verkommert de samenleving. Al jaren bidden en smeken politie, Riaggs en Jeugdbescherming om meer opvangplaatsen voor ontspoorde jongeren, maar `Den Haag' bleef ook voor dat moeilijke probleem stokdoof en stekeblind. Dat probleem is letterlijk de straat op gekieperd. Zoals Paul Scheffer het zo mooi opschrijft: ,,de publieke voorzieningen zijn in het ongerede geraakt''. De publieke voorzieningen zijn uitgewoond, zou ik liever zeggen. Er is roofbouw op gepleegd en daar krijgt deze regering nu de rekening voor gepresenteerd. Die gaat Pim verzilveren. Nu duidelijk is welke prijs er moet worden betaald voor de jaren van laks gedoogbeleid, lijkt er plotseling een stroomstoot door politiek Nederland te gaan. En dat vind ik nog het ergste. Kennelijk komen ze pas in actie als hun eigen stoel wordt bedreigd. Moet ik daar op stemmen?