Hockeydwerg Cuba loopt op het WK een feestje mis

Cuba verloor gisteren voor de negende keer op rij bij het WK hockey. Toch kijkt de debutant opgetogen terug op het avontuur in Maleisië. ,,We zijn niet weggespeeld.''

Met gemengde gevoelens en nog enigszins beduusd door de negende nederlaag op rij stapte José Maria González Cortina gisterochtend het spelershotel binnen. Weer verloren, mokte de Cubaanse bondscoach, ditmaal van het niet eens zo heel veel sterkere Polen. Maar: ,,We hebben de afgelopen twee weken zoveel geleerd dat we weer jaren vooruit kunnen.''

Verwacht van González Cortina, bijgenaamd Pipo, dan ook geen zwartgallige analyse over de vermeende technisch-tactische tekortkomingen van zijn spelers of het schrijnende gebrek aan financiële middelen in het land dat slechts één kunstgrasveld telt. Toegegeven, de bondscoach van de Caraïbische hockeydwerg (circa 9.500 beoefenaars) had op meer gerekend bij het WK-debuut. ,,Eén kleine overwinning was al reden geweest voor een feestje.''

Maar nu die is uitgebleven en Cuba gisteren na de 3-0 nederlaag tegen Polen op de zestiende en laatste plaats eindigde in Maleisië, blikt González Cortina al weer vrolijk vooruit naar het volgende doel: de Pan-American Gamesvan volgend jaar. ,,Dan hopen, nee, daar moeten we plaatsing afdwingen voor de Spelen in Athene.''

González Cortina, officieel ingeschreven als teammanager, klampt zich vast aan de wetenschap ,,dat we hier niet zijn weggespeeld'' én aan de statistieken. In vier van de zeven groepswedstrijden in de relatief zwak bezette poule B (tegen Zuid-Korea, Polen, Maleisië en Japan) namen de Cubanen een voorsprong tegen de sterker geachte tegenstander, om het duel uiteindelijk te verliezen. Het verleidde parttime-assistent Wouter Tazelaar tot de hartekreet dat ,,Cuba kan hockeyen, alleen geen zeventig minuten lang''.

Gewapend met dezelfde videocamera die de Nederlandse coach van hoofdklasser Hurley doorgaans meeneemt op vakantie, klopte Tazelaar (35) twee weken geleden bij aankomst in Kuala Lumpur aan bij de Cubaanse delegatie, met wie hij eerder per e-mail in contact trad. ,,Ik wil mijn kennis vergroten en Cuba was de makkelijkste manier om dit toernooi van nabij mee te kunnen maken. Dus noem me geen idealist. Het is puur eigenbelang.''

Voor de oud-speler van onder meer HDM het goed en wel besefte mocht hij twee dagen na de 6-2 nederlaag tegen de Koreanen, in Sydney (2000) winnaar van olympisch zilver, de wedstrijdbespreking voor zijn rekening nemen. ,,Nadat ik wat beelden van Korea van commentaar had voorzien, waren ze door de bocht. Hoe meer ik vertelde, hoe meer ze wilden weten.''

Maar dat had Tazelaar beter niet kunnen doen. ,,Een dag later, in de wedstrijd tegen Engeland (7-0 nederlaag, red.), gingen die jongens plotseling zoveel nadenken dat ze totaal de weg kwijt waren. Het probleem is: deze gasten spelen niet zozeer op basis van hun technisch-tactisch vernuft alswel op basis van hun fysieke kracht en hun passie voor het hockey. Als je ze teveel informatie aanreikt, raken ze overvoerd en gaat het prompt mis.''

Niettemin raakte Tazelaar gecharmeerd van een aantal spelers, onder wie doelman Yeol Gomez Aquilar en de Cubaanse uitgave van strafcornerspecialist Bram Lomans: Yoandi Blanco Hérnandez. ,,Beiden vreselijk atletisch en leergierig. Zou ik zo mee willen nemen naar Nederland. Maar krijg ze maar eens weg uit Cuba.''

Tazelaar deed nog wel een poging een aantal spelers los te weken, maar besefte al snel ,,dat ik in mijn grenzeloze enthousiasme een heilig huisje omver dreigde te schoppen''. González Cortina schudt gedecideerd het hoofd als hem gevraagd wordt of een of meerdere van zijn spelers niet beter af zijn in het buitenland, te beginnen in Amsterdam onder de hoede van amigo Tazelaar. ,,Nee, daar kan geen sprake van zijn.''

Bovendien: zo slecht zijn de hockeyers nu ook weer niet af in het land dat één keer eerder (de Spelen van 1980) meedeed aan een mondiaal toernooi. Als staatsamateurs zijn de spelers ondergebracht in een voorstad van de hoofdstad Havana, waar ze zich volledig wijden aan hun sport. Eén keer in de drie maanden mogen de internationals naar huis, zo vernam Tazelaar enigszins verbaasd.

Kwalificatie voor het WK in Maleisië dwong Cuba af door ruim een jaar geleden het toernooi om de America's Cup tot veler verrassing te winnen. Een knappe prestatie, maar Tazelaar relativeert de eindzege. ,,Het toernooi werd vlak na `Sydney' gehouden. Canada en Argentinië kwamen kapot aan.''

Sindsdien speelde Cuba, bij gebrek aan financiën, geen enkele oefeninterland meer. Dat gebrek aan internationale ervaring vertaalde zich de afgelopen dagen in Kuala Lumpur, waar de opvallend gespierde hockeyers in negen wedstrijden maar liefst 43 doelpunten om de oren kregen en zelf slechts acht keer scoorden in negen duels.

Bondscoach González Cortina zegt dat zijn spelers, na een bemoedigende start, uiteindelijk murw gebeukt zijn door de aanhoudende reeks nederlagen. ,,Fysiek zijn we in orde, mentaal zijn we gesloopt.'' Toch zou González Cortina nog graag een paar dagen blijven in Maleisië voor een oefenpotje tegen ongeacht welke tegenstander. ,,Want we zijn nog lang niet uitgeleerd.''