Licht

Ons oudste zoontje gaat niet graag als eerste naar beneden, zeker niet als het nog donker is. Maar onze jongste heeft daar geen last van. Als hij in het weekend voor dag en dauw vraagt `mag ik al televisie kijken?' geven we daar steeds makkelijker toestemming voor.

Ik luister telkens met enige bewondering naar hoe hij in zijn eentje de trap afdaalt en de deur van de huiskamer achter zich sluit. Aanvankelijk was ik een beetje verbaasd over het gebonk dat ik daarna hoorde, tot ik begreep wat hij aan het doen was: hij sprong om bij het lichtknopje te komen. Maandenlang had hij heel wat sprongen nodig om het licht aan te krijgen en ik hoorde hem eens met een stoel slepen. Maar vanochtend bleef het bij één doffe boink. Je ziet alleen op foto's hoe snel je kinderen groeien en je merkt het aan de kleding die je steeds moet vervangen. Maar vanochtend, tussen slapen en waken, hoorde ik in één klap hoe mijn zoontje was gegroeid.