Van Baaren

Wie zijn leraar niet eert, is minder waard dan een hond, zegt een oud Chinees spreekwoord. Reinbert de Leeuw stelt in dit opzicht niet teleur, zijn registraties van Kees van Baarens symfonische muziek mogen gehoord worden. Maar ook Van Baaren zelf betoonde eer aan zíjn leraar Willem Pijper, want ondanks de introductie van Schönbergs twaalftoonssysteem staat Van Baarens werk dichter bij Pijper, Hindemith en Bartók dan bij Schönberg. Pijper had zeker respect voor de Schönberg-school, maar stelde dat hij al moeite genoeg had om zeven tonen in de gaten te houden, laat staan twaalf.

In 1969 verwierf Van Baaren de Sweelinck Prijs, inmiddels kan hij de prijs voor minst gespeelde Nederlander krijgen en deze cd toont aan hoe onterecht. Dat De Leeuw compositie studeerde, is men overigens eveneens vergeten, maar die zette er dan ook met het orkestwerk Abschied vrij spoedig een punt achter. De cd bevat de cantate The Hollow Man, in de latere versie met groot orkest, de kamerorkestversie was reeds op cd vastgelegd, voorts de vroege Sinfonia, de Variazioni per orchestra en de latere Musica per orchestra. ,,Goede muziek is voor mij eenvoudige muziek'', stelde de 56-jarige componist in 1962. Inderdaad verrast niet zelden een directe toon een helder en transparant betoog. Zo heeft de Variazioni een bijna pedagogische waarde, op te vatten als compositie en instructie ineen.

Werken van Kees van Baaren door Radio Filharmonisch Orkest, Groot Omroepkoor en anderen o.l.v. Reinbert de Leeuw. Composer's Voice CV103.