Vader Hans

Enig strategisch vernuft kan de VVD niet ontzegd worden. Hans Dijkstal moet premier worden. Wat doen we dus met Dijkstal? In de luwte laten. Minzame bezoekjes, kordate speeches, gezellige dansjes dat werk.

Dijkstal als vader des vaderlands: vriendelijk, een tikkeltje bezorgd en altijd beheerst.

Zo kon het gebeuren dat Bolkestein gisteravond in Noordwijk Pim Fortuyn een kopje kleiner maakte, terwijl Dijkstal tezelfdertijd zijn werkbezoek aan Amsterdam met zo schoon mogelijke handen voltooide. Tijdens de afsluitende avond in de Rode Hoed noemde Dijkstal slechts één keer de naam van Fortuyn. Hij verzekerde ons dat hij de kiezers serieuzer nam dan Fortuyn, ,,omdat zij in verwarring zijn''. ,,Mensen die terecht bang zijn voor hun veiligheid steken in op partijen waarvan ze het programma niet kennen.''

Het klonk niet kwaad, maar vaderlijk. Het gedoe rond Fortuyn en Leefbaar Nederland zag hij vooral als `één grote tv-hype'. Geen slechte typering, gezien de alomtegenwoordigheid van Fortuyn in de visuele media.

,,Ik wil met alle kracht voorkomen dat groepen in dit land tegen elkaar worden opgezet'', zei Dijkstal nog. Die rol van verzoeningsgezinde pater patriae gaat hem goed af. Het levert hem ook veel respect en waardering op. Je merkt het aan de polls, waarin hij de favoriete kandidaat voor het premierschap is, en aan de manier waarop de mensen met hem omgaan. Ze mógen `Hans'. Hij heeft een bescheiden, vanzelfsprekend soort charisma dat hem geliefd maakt.

Wat Melkert zo node mist en daarom des te krampachtiger nastreeft, dat heeft Dijkstal van nature. God is nu eenmaal onrechtvaardig.

Voor de pers is Dijkstal niet écht interessant. Beetje saaie man, nietwaar, zelden goed voor een boeiende quote. Je merkt het aan de journalisten op zo'n avond. Ach, Dijkstal, die zegt toch nooit wat? Maar daarin ligt misschien nu juist zijn kracht. Dijkstal is de wielrenner die een groot deel van de koers onopvallend in het midden van het peloton hangt, maar als de branies voorin vermoeid raken, komt hij buitenom. Na afloop zeggen de verslagenen: waarom hebben we niet beter op hem gelet?

Boos, een béétje boos, kan Dijkstal alleen worden op criticasters in de marge. Op Paul Scheffer bijvoorbeeld en zijn artikel `De verloren jaren van Kok' in deze krant. ,,Dat artikel deugt niet'', zei hij, ,,het is een zeer eenzijdig artikel, hij geeft nauwelijks aandacht aan de financieel-economische prestaties van Nederland.'' En met een quasi-medelijdend lachje naar de PvdA: ,,Je gunt het je ergste vijand toch niet dat ie zulke vrienden heeft, die hem vlak voor de verkiezingen de grond inboren?''

Welvaart, dat is het toverwoord van Dijkstal. Hij begon zelfs bevlogen te klinken en dat overkomt hem toch zelden toen hij tegen zijn publiek riep: ,,Toen u laatst terugkwam van vakantie in Nederland, dacht u toch ook allemaal: wat is dit toch een fantastisch land ik ben blij dat ik weer thuis ben!''

Voor het ongenoegen in Nederland hebben we Fortuyn, voor de halfslachtigheid Melkert, voor de moraal Balkenende en voor de zelfgenoegzaamheid Dijkstal.

U mag kiezen.