Onlust

Op de televisie werd gevraagd om een rapportcijfer voor Nederland, om aan te geven hoe aantrekkelijk het is om er te wonen. De politici van de VVD en de PvdA gaven een acht. De aanvoerder van de christen-democraten gaf een dikke zeven.

Een puntje verschil tussen regering en oppositie moet er wel zijn, maar het was duidelijk dat er tussen hen geen burgeroorlog uit zal breken. Ze gaven elkaar een vriendelijke aai en je kan niet eens zeggen dat het ten onrechte was. Zo slecht gaat het niet dat Nederland temidden der volkeren niet een ruim voldoende zou verdienen.

In Moskou, waar ik een tijdje geleden was, vroeg een Russische jongen wat de problemen in Nederland waren. We konden veel bedenken, maar niet iets waar hij van op zou kijken. Misschien dat het er soms een beetje saai was, maar dat kon je ook als een voordeel zien. ,,Het schijnt dat in Frankrijk de Arabieren een groot probleem zijn'', zei de jongen. ,,Niet zo'n groot probleem als de blanke racisten'', zei een brave Nederlander. Toen stond de Russische jongen op om ergens anders een praatje te maken.

Achter de tevreden cijferende politici schijnt het grote populistische ongenoegen te woeden. Ik zou er niet over mogen klagen. In een mapje kwam ik een oude voorspelling tegen, van een jaar of tien geleden. De politieke partijen zouden nu verdwenen zijn, eerst vervangen door belangengroepen en daarna door het bedrijfsleven. Of ik dat toen echt dacht weet ik niet meer. In ieder geval zou het me niet moeten verbazen dat er nu zo'n wijd verbreid ongenoegen over de zelfingenomen paarse lachebekjes schijnt te zijn.

Of het echt waar is weet ik trouwens niet. Ik heb nog nooit iemand gesproken die overwoog om op Fortuyn of Leefbaar te stemmen, maar ze moeten bestaan, dat valt niet te ontkennen.

Maandenlang hebben de kranten en de televisie de avonturen van de leefbaren en van Fortuyn behandeld alsof ze de belangrijkste gebeurtenissen in de Nederlandse politiek waren. Daar krijgen de media straks genoeg van en misschien is het grote ongenoegen dan bij de Kamerverkiezingen alweer verdwenen.

Maar ondertussen zou je bijna medelijden met de grote partijen krijgen. Als het echt waar is dat iedereen opeens zo ontevreden is over het politiek bestel moet het komen doordat Vader Kok ons straks zal ontvallen. Voor zijn eigen partij, door Kok van ideologische veren kaalgeplukt, gold al lang dat die met hem van de ene naar de andere verkiezingsnederlaag struikelde, maar er zonder hem nog slechter aan toe zou raken.

Nu geldt het voor het land. Hij depolitiseerde de politiek en schiep daarmee de ruimte voor het soort partijen dat op agressieve toon een gratis borrel voor iedereen en vrij vissen in het Vondelpark eist. Zolang hij zelf aan het roer stond hielden die lui zich nog een beetje in, maar nu hij weg is – want wie zijn vertrek heeft aangekondigd is al weg – komen ze los.

In Het Parool schreef iemand dat het niet meer mogelijk is om Fortuyn als extremist in een hoek te zetten, nu het vooraanstaande lid van de PvdA Paul Scheffer in deze krant heeft geschreven dat zijn succes voor een groot deel te wijten is aan Kok.

O nee, geen extremist? Het lijkt me niet dat het de bedoeling van Scheffers artikel was om Fortuyn te zalven.

Alles goed en wel, er valt veel aan te merken op de grote partijen, maar iemand die zegt dat als het aan hem lag geen islamiet meer in Nederland zou worden toegelaten, is een politieke crimineel.