Leedvermaak om Israëlische angst

De Palestijnse zelfmoordaanslagen van de afgelopen dagen steken de Palestijnen in Ramallah een hart onder de riem. ,,Zij doden onze kinderen, wij die van hen'', roepen demonstraten

,,Ik vertel je zo dadelijk waarom ik dit tegenwoordig minder erg vind'', zegt Mounir Zughayar, een schatrijke Palestijnse textielfabrikant van middelbare leeftijd, als hij na een half uur wachten in de brandende zon zijn beide armen in de lucht steekt en met zijn paspoort naar de Israëlische soldaten verderop zwaait.

,,Hier komen!'', blaft de Israëlische megafoon. ,,Langzamer lopen! Ontbloot je buik! Stilstaan! Toon je rug!''

Gedwee volgt Mounir de bevelen op, die bedoeld zijn om vast te stellen of hij een riem vol explosieven rond zijn middel heeft.

Als hij uiteindelijk de wegblokkade tussen Ramallah en Jeruzalem mag passeren, zegt hij met een grijns: ,,Die soldaten zijn zo bang als kippen. Ieder moment kunnen ze vanuit de heuvels of de woonwijken een kogel door hun hoofd krijgen. En ze weten het.''

Mounir staat niet alleen in zijn Schadenfreude. In twee weken hebben Palestijnse schutters en zelfmoordcommando's al zeker vijftien Israëlische soldaten bij wegblokkades vermoord. Dergelijke harde klappen voor het lang onoverwinnelijk geachte Israëlische leger steken steken een hart onder de riem van de Palestijnen die al anderhalf jaar worden vernederd door de Israëlische afsluitingen van de bezette gebieden.

Ook na de Palestijnse zelfmoordaanslag op een orthodoxe wijk in Jeruzalem zondag, met tien slachtoffers, gingen honderden inwoners van Ramallah de straat op stromen om te juichen: ,,Zij doden onze kinderen, wij doden die van hen!''

Maar de prijs is hoog. In een poging een van de leiders van de moslimfundamentalistische beweging Hamas, Hussein Abu Kweik, te vermoorden, dooddenIsraëlische soldaten gisteren in een buitenwijk van Ramallah drie kinderen en twee vrouwen. Vanuit de hoger gelegen joodse nederzetting Psagot schoot een Israëlische tank op de terreinwagen van de Hamasleider. Deze zat op dat moment niet in de auto. In plaats van Abu Kweik werden zijn vrouw, drie kinderen, zijn schoonzus en nog twee omstanders gedood. Ter nagedachtenis aan de doden waren de winkels in Ramallah vandaag de hele dag gesloten.

De plek van de moordaanslag is vandaag een soort toeristische trekpleister geworden, vooral voor kleine kinderen. Ze zijn net uit school. Die is vandaag vroeger uit, zodat iedereen naar de begrafenis kan. In het uitgebrande wrak zijn de met bloed besmeurde rugzakjes te zien, van hetzelfde soort als die om de schouders van de belangstellende schoolkinderen hangen. Een boek van Winnie de Poeh ligt op de verschroeide bekleding. [Vervolg RAMALLAH: pagina 4]

RAMALLAH

'Joden zijn honden'

[Vervolg van pagina 1] ,,De joden zijn honden,'' zegt een jochie van zes. ,,We moeten ze allemaal afslachten, zoals ze ons afslachten.'' Hij wijst naar de auto waarop een bliksemsnel vervaardigde poster is aangebracht. Er staat een afschuwelijke foto op van het uiteengereten hoofdje van de kinderen.

Ook het hoofdkwartier van de Palestijnse leider Yasser Arafat in Ramallah werd gisteren gebombardeerd. Daarbij vielen geen doden. ,,We hoorden helikopters aankomen en toen zijn we allemaal naar buiten gerend'', vertelt Ahmed van Force 17, Arafats persoonlijke lijfwacht. Als Israël de pijlsnelle F-16 straaljagers had gebruikt, had Ahmed niet de tijd gehad om weg te rennen.

Hij knikt naar de muur van zijn wachtpostje. Daarop heeft iemand geschreven: ,,Mijn moeder huilt niet als ik sneuvel. De dood is niet om te vrezen.'' Een van Ahmeds beste vrienden werd gisteren bij een Israëlisch bombardement elders gedood. ,,Ik zag hem meer dan mijn eigen moeder'', zegt Ahmed met een moeilijk peilbare blik. ,,We kwamen allebei uit de Gazastrook en waren al twee jaar niet meer thuis geweest. Mag niet van de Israëliërs.'' Nu Ahmeds vriend dood is, mag hij wél terug om begraven te worden – een indicatie dat de Israëlische en Palestijnse autoriteiten op sommige punten nog altijd samenwerken.

Er heerst een merkwaardige sfeer in Ramallah, alsof iedereen de adem inhoudt maar niet weet waarvoor. Een spandoek met ,,de intifadah gaat door tot wij onze vrijheid en onafhankelijkheid hebben'', hangt weer in het centrum van Ramallah. De stad was maandenlang ontdaan van dit soort kreten Arafat had immers een bestand aangekondigd.

Terwijl helikopters overvliegen en sirenes loeien, probeert een krantenmannetje zijn waar te slijten, waaronder de Israëlische krant The Jerusalem Post die vandaag opent met een uitspraak van Sharon: ,,We zullen de Palestijnse autoriteiten raken totdat ze smeken om genade.'' Een aanbieder van mobiele telefoons heeft op zijn beurt posters opgehangen met daarop een Palestijns meisje en de tekst ,,Op school heb ik een tien voor topografie, maar op een kaart kan ik Palestina niet aanwijzen.''