Column

Supporter

Vroeger was het op woensdagochtend vaak spannend. Dan besliste Ajax of Feyenoord of de Europa-Cupwedstrijd van die avond wel of niet zou worden uitgezonden. Waar dat van afhing? Of het stadion uitverkocht was. Dat is echt ver verleden tijd. Toen sneeuwde het nog in de winter en verdeelde Unox meer worsten dan mutsen. En als de wedstrijd op de buis kwam dan zat je met de hele familie te gloeien voor de televisie. Nu is dat niet meer zo. Alle wedstrijden worden uitgezonden. Publiek of geen publiek. Je ziet af en toe op RTL 5 iets Pools tegen iets Kroatisch modderen en zelfs de verslaggever weet niet waarom er gespeeld wordt. Het is een combinatie van te veel voetbalclubs en te veel zenders en bedrijven die hun waar willen aanprijzen. Al kijkt alleen de blinde schoonmoeder van de reservekeeper, dan is het al een reden om het uit te zenden. Romantiekloos televisievulsel.

Dit weekend werd er in Alkmaar geschaatst. Zeven mensen bevolkten de tribune. Twee van de zeven hadden zich zelfs nog in het oranje gehuld en hun wangen rood-wit-blauw gevlagd. Je kan heel jong dementeren. En de NOS was erbij. Ze hadden een paar cameratypes bereid gevonden om al die zouteloze rondjes op dat Alkmaarse tochtbaantje te volgen. Niemand wilde het zien. Zelfs op de geriatrische afdeling van bejaardenhuis Avonddood zapten ze trillend naar iets spannenders, maar de NOS zond het uit. Integraal! Ze hadden nog een commentator bereid gevonden om alles aan elkaar te geeuwen.

In hetzelfde bejaardenhuis werd een van de bewoonsters dit weekend gemist. De medebewoonsters waren behoorlijk ongerust. Vanochtend was ze er weer. Waar ze was geweest? Naar de Nederlandse tafeltenniskampioenschappen. En nog gewonnen ook.

Wie die man is die steeds overal tegen opbotst? Dat is Jol. Die zoekt zijn lenzen.